خانه غرق تاریکیست
ساعت ، سه بعد از ظهر را نشان میدهد و باران آرام تر از حد تصور زمین را نوازش میکند
آنقدر درجایم غلت میخورم که درنهایت میبازم و پتو را کنار میزنم ..
دلم به حدی مملو است که اگر ابر بودم هیچکدام از دوستانم به اندازه ی من نمیباریدند
موهای بلندم را که تمام تنم را پر کرده اند کنار میزنم و
روی تخت مینشینم ،
با چانه ای ک میلزرد به جلو نگاه میکنم
چاره ای ندارم پس دفترِ کاهی ای ک خودت برایم خریدی را باز میکنم و همراه صدای باران و سوز سرمایی ک از پنجره رد میشود برایت مینویسم
از تو از باران از دوری و از دلتنگی که طاقتم را طاق کرده است
و باز اشک هایم میریزد...
به عکست که زیر بالشتم پنهان کردم خیره میشوم و با احساس خفگی جلوی دهانم را میگیرم که مبدا کسی چیزی بشنود ..
باورم نمیشود این منِ ضعیف من باشم
اما دوستت دارم
و دلتنگ توم
و روزهای بارانی را بدون تو نمیخواهم حتی اگر در زیباترین شهرک ایران حتی اگر در شهرِ شعر زندگی کنم
دلم باران های با تو را میخواهد
اصلا دلم تورا میخواهد حتی در مرداد ماه اهواز ساعت ۲ظهر....
دیگر چیزی نمینویسم
سرم را به پاهایم تیکه میدهم و خاطرات یکی یکی برایم مرور میشوند:
آن شبی که خسته از کار بودم
باران اهواز زیباتر از حد تصور میبارید و
نیم ساعت تا پایان شیفتم مانده بود
کنار پنجره ایستاده بودم و هوای بیرون را با نگاهم میبلعیدم که تو را دیدم
ایستاده بودی روبهروی پنجره ی محل کارم
آنقدر خوشحال شدم که حد نداشت
قهوه های توی دستت را دیدم
بهسمتت آمدم
با آغوش باز
آغوش عاشقانهِ ی باز...
و باز فکر کردم
اینبار به باد دیونه بازی هایمان...
وقتی که هرروز آب و هوا را چک میکردم تا برنامه بریزم برای خوش گذرانی
برویم راه آهن و صبحانه بخوریم
بریم ساحلی واش بخوریم
برویم وسط باران والیبال بازی کنیم
یا برویم گیت بوستان و کوچه های کانادایی اش را قدم بزنیم
برویم پارک لاله در آلاچیق هندوانه اش بشینیم و نم نمِ کارون را نگاه کنیم بعد آنقدر زیر باران باایستیم که موش آب کشیده شویم
یادت می آید ؟
قایق سواری در دل کارون وسط آن باران ؟
این دیوانگی فقط از تو برمی آید که منِ ترسانِ لرزان را اینچنین در عشق شجاعِ خود غلتاندی
آن بوسه وسط باران الان دارد قلبم را در جا تکهتکه میکند
دفترم را میبندم بلند میشوم و از پنجره بیرون را تماشا میکنم
درخت ها محکم با وزن آهنگِ گلِ پونه از ستار تکان میخورند
و من با اشک هایم انگار میخواهم پابه پای ابرها مسابقه بدهم که کداممان خیابان را خیس ترمیکند ؟
باز به تو فکر میکنم
که اگر بودی
به محض باریدن اولین قطره می آمدی پایین پنجره اتاقم می ایستادی..
خیره میمانم به جایی که جای تو نیست اما دلم میخواست باشد
و چقدر هر لحظه دلتنگ تر و دلتنگ ترت میشوم
دوباره ستار میخواند:
گلِ پونه گل پونه دلم از زندگی خونه
تو این دنیای وارونه برام هر لحظه زندونه