
برایت نارنگی پوست میگیرم
مثلِ آن پسرکِ عاشقی که اواسط آذر از حیاط خانه ی همسایه سنجد را به یادمعشوقش میدزدد
از دور تماشایت میکنم
ایستاده ای و رقصِ افرای قرمزشده در قامت ظریف و نازجانت شعرِ نو میسُراید
میبینم که برگ ها در آن های و هوی، همراستای موهایِ رها در بادَت،
چه دلنشین تماشایی شده
برایت نارنگی پوست میگیرم و تو از لابه لای صنوبرهای زرد میدوئی میخندی میرقصی و با آن چشم های پراز شیطنتت بوسه های شیرین ، شبیه به دانه های انار برای طبیعت میفرستی !
به لب همچو انارت خیره میمانم و بازهم برایت نارنگی پوست میگیرم
میخندی
از همان خنده های دندان نمای معروفت
دلم میخواست همین حالا بلند شوم در آغوشت بکشم ببوسم ببویم و این قلبِ بی طاقتِ خجالتی را جلویت به سجده درآورم
اما چه کنم که حالا در قالب تنها یک دوست معمولی ام
تا آن زمان که تو مرا بپذیری
تو آماده باشی
تو دستور بدهی...
به سمتت می آیم،
لبخند میزنی
گوشه ی لباست را با دست میگیری ، موهایت را از جلوی صورتت کنار میزنی و من میفهمم این یعنی از من عکس بگیر
دوربینم را در می آورم تمام مدت با لبخندِ خریدار تورا تماشا میکنم
آمادهی؟!
با دلنوازی میگویی بله کاپیتان
و چیک
محبوبت ترین عکس زندگی ام را ثبت میکنم...
#زهرایاهمان_الیزابت_بنت
🍁🍊🍂📸