
خودم را به باد میسپارم تا در آغوشِ برگهایت،
چون شاخهای رنجان،
به سجدهی عفو درآیم؛
شاید که یک شب،
تنها یک شب،
از میانِ آن همه تاریکی،
ستارهای سحرآمیز
جنونش را به چشمهایم بپاشد
و من،
برای یک شب هم که شده،
حضورت را
در خوابهایم نبینم.
تو که همیشه
درست در برابرِ من ایستادهای؛
مثل آب و آتش،
مثل شکار و شکارچی.
من در پیِ زندگی،
و تو در پیِ از پا انداختنِ من؛
من میروم
و تو بازمیگردی.
و این چرخه،
این آمدن و رفتنِ بیپایان،
چون شکستهایی زهرآگین،
در خلوتِ شاعرانهام میتازد؛
میتازد و هر بار
چیزی از مرا
با خود میبرد.
و من هنوز مینویسم؛
شاید شعر،
آخرین راهِ گریزم باشد،
شاید واژهها
مرا از این دورِ باطل
به جایی بیرون از تو برسانند.
شاید...
شعر،
گریزِ نجاتم باشد.💌🌻
#زهرایا همان الیزابت بنت