
من خوابگاهی نبودم
اما چطور میتوانستم قیدِ این زندگیِ بکرِ بیستسالگی را بزنم؟
و خدا مگر دلش میآمد من این تجربهی ناب را زندگی نکنم؟
مهرماه بود.
هوا دیگر مثل قبل گرم نبود. از آن عصرهای اول پاییز که نه آنقدر سردند که مجبور شوی خودت را لای لباسهایت پنهان کنی، نه آنقدر گرم که دلت بخواهد از خانه بیرون نروی.
ماشین یکی از بچهها را قرض گرفته بودیم تا در فاصلهی جلسات، من بروم پیش دخترها و حوصلهام سر نرود.
و من، همراه با ذوقی که سعی میکردم پنهانش کنم،
روبهروی در ورودی ایستادم:
آن حسِ دزدکی رد شدن از گیت خوابگاه، که فقط یک چیز لازم داشت:
مقنعه.
همین.
با یک لبخند سلام کردم و وارد شدم.
و ناگهان انگار وارد دنیای دیگری شده بودم.
درختهای بلند محوطه، سنگفرشهای پهنی که برگهای زرد آرامآرام رویشان مینشستند، تابهایی که گوشهی حیاط بودند و دوچرخههایی که تکیه داده بودند به دیوار...
همهچیز ساده بود.
اما برای من، عجیب دوستداشتنی.
لبخندِ آشتی با آن حالِ خوب و خوشحالیِ غریبی که یکباره به جانم افتاده بود، روی صورتم نشست.
«س» را از دور دیدم.
برایم دست تکان داد و با دو به سمتم آمد.
در آغوشش گرفتم و گفتم:
«چقدررر خوشحالم که اینجام.»
آن لحظه واقعاً خوشحال بودم.
از آن خوشحالیهایی که دلیل عجیب و بزرگی ندارند.
فقط یک عالمه آدم دوستداشتنی دوروبرت هستند و تو بیستسالهای و هنوز دنیا آنقدرها جدی نشده که نتوانی از یک بعدازظهر ساده، نهایت لذت را ببری.
لباسهایمان را درآوردیم و همگی با تاپ و شلوارک، موهای گوجهای و دماسبی، بعد از کمی خوشگذرانی و خندیدن و ولو شدن روی تختهای اتاق شمارهی ۲۸، تصمیم گرفتیم ناهار درست کنیم.
اتاق شمارهی ۲۸.
آن شماره شاید آن روز برایمان فقط یک شماره بود.
راهروی صورتیرنگ را رد کردیم.
همان راهروی جذابی که انتهایش به آشپزخانهی دوستداشتنی میرسید.
پنجرههای بزرگ رو به بیرون باز میشدند و هوای خنک از لای آنها داخل میآمد.
هوا اینجا خیلی خنکتر بود.
و ما این خنکی را مدیون همان درختهای زیادی بودیم که انگار سالها بود اینجا خانه داشتند.
آهنگ «چرا نمیرقصی» از ویگن پخش شد.
من میرقصیدم و سوسیسها را خرد میکردم.
باد آرام پنجره را تکان میداد.
برگهای زرد، یکییکی از درخت جدا میشدند و روی سنگفرشها میافتادند،
و ما اصلاً نمیدانستیم چقدر خوشبختیم.
سوسکی گوشهی دیوار پیدا شد.
جیغ همه بلند شد.
با «دو» وحشتزده همدیگر را کنار میزدیم و میخندیدیم.
دمپاییهای رنگی و عروسکی یکییکی به سمت آن جانور زشت پرتاب میشدند.
دستهایی که ملاقه به دست داشتند، حالا دنبال دمپایی میگشتند.
و من از خنده آن گوشهی دیوار ولو شده بودم.
تا اینکه احساس قدرت عجیبی کردم.
بلند شدم.
به سمتش رفتم.
با دمپایی لهش کردم.
و تا غروب همان روز، من قویترین فرد آنجا بودم.
با خنده و دستهای پُر از ظرف به اتاق برگشتیم.
حالا «میم» هم از طبقهی بالا به ما ملحق شده بود.
ما سهتا، همراه هماتاقیهای دوستداشتنیِ «س»، مشغول خوردن ناهار شدیم.
و خنده، خنده و باز هم خنده، خلاصهی احوال ما بود.
تا اینکه ناگهان صدایی بلند و عصبی فریاد زد:
«صداتونو بیارییییین پایین! ناسلامتی خوابیم!»
همه در بهت به آن طرف اتاق نگاه کردیم.
با خندهای خفهشده معذرتخواهی کردیم و سعی کردیم بیصدا بخندیم.
اما مگر میشد؟
نمیشد که نمیشد.
بالاخره تصمیم گرفتیم بار و بندیلمان را جمع کنیم و برویم حیاط.
من اما یک لحظه کنار پنجره ایستادم.
بیرون را نگاه کردم.
و یک حس عجیب داشتم؛
از آن حسهایی که همان لحظه نمیفهمی قرار است روزی دلت برایشان تنگ شود.
برای همین آدمها.
برای همین اتاق شمارهی ۲۸.
برای آن راهروی صورتی.
برای تختهایی که رویشان ولو میشدیم و از ته دل میخندیدیم و آهنگهایی که با صدای بلند تکرار میشد
برای دمپاییهای عروسکی.
برای پنجرهای که باد پردهاش را آرام تکان میداد.
برای اینکه برگِ زرد
حتی برای همان سوسک بدریخت!
آن روز نمیدانستم دارم یکی از آن روزهایی را زندگی میکنم که بعدها، وقتی همهچیز عوض شده، دلم میخواهد برگردم و فقط پنج دقیقه دوباره در آن باشم.
فقط پنج دقیقه.
دوچرخهسواری و تاببازی در آن عصر خنک، میان آن همه درخت و خنده، حسابی حالم را جا آورد.
باد به صورتم میخورد و من هیچ کاری با دنیا نداشتم.
نه عجلهای بود.
نه نگرانیای.
نه فکری برای فردا.
فقط من بودم و دخترها و یک عصر پاییزی و آن حسِ عجیبِ سبک بودن.
تا اینکه گوشیام زنگ خورد.
تو بودی.
«بیام دنبالت؟»
خندیدم.
یک کم هم دلم گرفت.
«بله.»
اما انگار از صدایم فهمیدی که دلم نمیآید هنوز برگردم.
انگار فهمیدی آن چند ساعت برایم فقط چند ساعت نبود.
با خنده گفتی:
«من که دلم واست تنگ شده، اما تو بمون تا هر وقت دلت خواست. هر زمان خواستی بهم بگو، من میام دنبالت، رئیس.»
لبخند زدم.
بوسهای از پشت گوشی برایت فرستادم و برگشتم پیش دخترها.
آن روز تمام شد.
مثل تمام روزهای دیگری که فکر میکردیم قرار است هزار بار تکرار شوند.
اما بعضی روزها تکرار نمیشوند.
فقط میمانند.
یک جایی تهِ قلب آدم.
و سالها بعد، در یک عصر پاییزی، وقتی هوا کمی خنک میشود و بوی برگها در کوچه میپیچد، ناگهان یادت میآید:
یک زمانی بیستساله بودی.
یک خوابگاه بود.
یک اتاق شمارهی ۲۸.
چند دختر که از خنده بند نمیآمدند.
یک راهروی صورتی.
یک آهنگ قدیمی.
یک سوسک که قهرمانانه کشتی شد.
و تو...
که هنوز نمیدانستی داری یکی از قشنگترین فصلهای زندگیات را زندگی میکنی.