
از خانه دورم
نه از چهاردیواری ، که از طعمِ خوشِ دیار
از عطرِ خنکِ گرما
از صفای کارون
از خانه دورم و این دوری برایم شبیه ب یک اواراگیِ خوش میماند
میگویم خوش چون در بهشتم در شهرشعر شهرِ فروغ و یاس و ترمه
بگذریم
از خانه دورم از کنارت و از نگاهِ متینِ دزدیده شده ات
به راستی اگر اینجا بودی و در این کوچه ها قدم میزدی چه شعری را برایم میخواندی
شاید از فروغ میخواندی و یا کاظم بهمنی همان که مارا در پستوی بیراهه زمان به یکدیگر نزدیک تر کرد
احتمالا من چیزی نمیگفتم فقط در قلبم به رویت لبخند میزنم لبخندی به اندازه ی یک «بله ی» از ته جان...
تو در من نیستی و حضورت را حتی در شاخه ی بیرون زده از خانه همسایه میبینم از سنگ فرش خیس خیابان و قطره ی آویزان از درخت انار.
تو در خانه ماندی و من راهی جایی شدم که متعلق به آنم
شهریِ برای شاعرهای بی صدا
و من این آوارگیِ دور از خانه را با تمام جانم به جان خریدم 🌧️🍁💌🌻
#زهرااعصامی