
کتفم را دوست دارم. آنقدر که اگر بین کتفم و دستاوردهایم که البته آنقدرها هم زیاد نیستند مجبور به انتخاب باشم، با قاطعیت کتفم را میگزینم؛ زیرا میدانم بدون او، گذر از هیچ لحظهی سختی و رسیدن به هیچ دستاوردی میسر نبوده و نیست.
این روزها، هر کجا سرک بکشی، روانشناسان رابطه در حال بیان کردن تحقیقاتی هستند که ادعا دارند نتایجشان میتواند روابطتان را از این رو به آن رو کند. تعدادیشان میگویند تحقیقات نشان میدهد که روابط عمیق و درست، نیاز به زمان زیادی دارند.
راست میگویند. من به چشم خود دیدهام.
راستش، من و کتفم قدیمترها رابطهی آنچنان حسنهای نداشتیم. آن زمانها من به او ذرهای هم اعتماد نداشتم و میخواستم هر طور شده و به هر قیمتی، تمام کارها را خودم انجام دهم. البته ناگفته نماند که او هم در کارهایم دخالت میکرد. اجازه نمیداد کاری را خودم انجام بدهم و میخواست که تمام کارهایم را از همان ابتدا به او واگذار کنم.
اما این روزها...
این روزها همهچیز فرق کرده است. کتفم میداند که باید اجازه دهد خودم کارهایم را انجام بدهم و اگر نتوانستم، نشد و در نهایت اگر تمایلی داشتم، همهچیز را به او بسپارم. من هم فهمیدهام که بعضی کارها فقط مختص کتفم است و تلاش من، فقط دستوپا زدنی بیهوده است.
سخن را کوتاه کنم؛ این روزها کتفم همدم و همراه من شده است. الحق که همراهی وفادار و همدل است. آخر شبها، پیش از خواب و درست قبل از اینکه خوره به جانم بیفتد که فلان کار را تمام نکردم و فلان چیز حل نشد، سر و کلهاش پیدا میشود. میآید و همهچیز را گردن میگیرد و در عوض، خوابی راحت و بیدغدغه را برایم هدیه میآورد.
او در تمام لحظات سخت این روزها، همراه من میآید و هر کجا لازم شد، به قول امروزیها، کار را درمیآورد.
شما را نمیدانم، اما من، عمیقاً کتفم را دوست دارم. :)
نسخه کامل نوشتهها و یادداشتهای روزانه را در کانال تلگرامم منتشر میکنم. آیدی:
@REYHANEHBARAYETO
@REYHANEHBARAYETO