
میگویم دوستت دارم و گمان میکنی به همین سادگی تمام میشود؟ نه عزیزم، بگذار برایت تعریف کنم... هر بار که عزمم را اندکی جزم میکنم و با چشمانی ترسان و صدایی لرزان میگویم دوستت دارم، قمار میکنم. قمار میکنم بین تو و تمام دستاوردهایم؛ بین تو و تمام روزهای بعد از تو که میدانم اگر نباشی، سایهای سیاهرنگ همهچیز را فرا خواهد گرفت. من قمار میکنم بین تو و خاطرات بهترین سالهای زندگیام. هر بار که میگویم دوستت دارم، میدانم که در حال پریدن در درهای هستم که هیچ نمیدانم انتهایش کجاست و چه چیزی در قعر آن در انتظارم است. اما عزیزم، من تو را، قمار را، دره را، عشق را و هر چیزی را که مرا به این زندگی وصل کند، دوست دارم. قرار است در این قمار همهچیزم از دست برود؟ بگذار برود. فدای سرت! حتی اینچنین از دست رفتنها را هم دوست دارم. به قول ابتهاج، مگر زندگی چیزی جز تماشای از دست دادنهاست؟ بگذار لااقل هر روزش با عشق از دست برود. بگذار تا آخرین قطرهی هر لحظه از این عمرم، سراسر عشق شود و بعد از دست برود. بگذار عشق بورزم و بعد از دست بروم...
تقدیم به تمام کسانی که با دوست داشتنشان قمار میکنیم، اما لااقل زندگی را خوب میگذرانیم.