
محققان میگویند هنگامی که افکارتان همچون کلافی که ابتدا و انتهایش مشخص نیست، در هم تنیده است، راه بروید. میگویند با هر قدمی که برمیدارید، بخشی از افکارتان شما را لابهلای سنگفرشهای پیادهرو رها کرده و در نهایت حالتان بهتر خواهد شد...
حرفشان را باور نکنید؛ کذب است!
من امتحان کردم. امروز. دیروز. و امروز و دیروزهای زیادی... فایدهای ندارد. حتی سعی کردم با صلابتی دروغین قدمهایم را بردارم تا شاید افکارم از من بترسند و فرار کنند. فرار نکردند... ماندند و حتی وضعیت وخیمتر شد. چرا که با هر قدمی که محکم برداشتم، انگار افکارم از دیوارههای مغزم کنده میشدند، فرومیریختند و به روی قلبم پرتاب میشدند و بیش از پیش آزارم میدادند...
میگویند اگر فایدهای نداشت، پیادهرویتان را طولانیتر کنید... این را هم دروغ میگویند. من امتحان کردم، اما هر دقیقهای که گذشت، فکرهای جدید آمدند و به قبلیها اضافه شدند و بقیهاش را هم که خودتان بهتر از من میدانید...
اگر نظر من را بخواهید، باید بگویم حتی خود این محققان هم هنگامی که حالشان تعریفی ندارد، به پیادهروی نمیروند. احتمالاً با دوستانشان که در نوشتن مقالهی «تأثیر پیادهروی بر نشخوار فکری» با آنها همکاری کردهاند، میروند جایی که حالشان را خوب کند. حتی شاید بروند قدم بزنند. اما نه بهتنهایی؛ بلکه با آنهایی که دوستشان دارند...
فکر کنم مشکل اصلی مقاله دقیقاً همینجاست... شاید پیادهروی، تغذیهی سالم، خواب کافی و این راهکارهایی که محققان عزیز میفرمایند درست باشند، اما همه نیاز به یک تبصره دارند:
«لطفاً برای تأثیرگذاری بیشتر، با همراهی دوستان و عزیزانتان انجام شود.»
میدانید چرا؟
احتمالاً به این دلیل که ما انسانها همچون گلههای فیل، با هم زندگی میکنیم. و مشکلاتمان شاید با پیادهروی تقلیل پیدا کنند و کمتر آزارمان دهند، اما در نهایت، در جایی لابهلای پیوندهایی که با یکدیگر داریم، شفا پیدا خواهیم کرد. :)))
نسخه کامل نوشتهها و یادداشتهای روزانه را در کانال تلگرامم منتشر میکنم. آیدی:
@REYHANEHBARAYETO