
درِ یخچال را باز کردم و همانطور که مشغول فروخوردن خشمم بودم، تخممرغ را برداشتم. صدایت بالا رفت. در را بستم. تمام خاطرات گذشته را نبش قبر کردی. تابه را روی اجاق گذاشتم و داخلش روغن ریختم. صدایت بالاتر رفت. تخممرغ را شکستم، پوستش را میان دستانم فشار دادم و ناگهان من هم شروع کردم... من هم مثل تو فریاد زدم. مثل تو بد و بیراه گفتم. من هم مشغول پیدا کردن همان جنازه در قبر کذایی شدم. قاشق را برداشتم و تخممرغ بیچاره را اینطرف و آنطرف کوبیدم. هر دویمان فریاد میزدیم. تخممرغ آماده شد. گریهام گرفت. تابه را برداشتم و روبهرویت ایستادم. ایستادم و گفتم: «هیچ نمیفهمی.» با گریه نان را داغ کردم. فریاد زدی و در اتاق را بستی و رفتی. تابه و محتویاتش را با خودم به اتاق بردم. گذاشتمشان روی میز. روبهروی آینه به خودم نگاه کردم و تمام حرفهای دلم را، بهجای تو، به آینه گفتم. روی زمین نشستم. تابه را جلوی خودم گذاشتم. لقمهی اول را با گریه خوردم. بعدی را با خشم. سومی را با بیخیالی تمام در دهانم گذاشتم و در لقمهی آخر، تنها چیزی که برایم مهم بود، طعم خوش نیمرو بود. الحق، خوشمزهترین نیمرویی بود که تاکنون درست کرده بودم. به گمانم تأثیر فریادهایی بود که بالای سر تابه زده بودم. شاید فریاد زدنهایمان هیچکجا اثر نمیگذارد. اصلاً شما بگویید، کدام مشکلمان تاکنون با فریاد حل شده که ما آدمها اینطور خودمان را موقع دعوا تکهتکه میکنیم؟ راستش را بخواهید، فکر میکنم فریادهایمان در نهایت شاید روی مرغها تأثیرگذار باشد. تازه، نه روی خودشان؛ بلکه روی تخمشان... احتمالاً برای آدمها باید راههای دیگری یافت...
دوستان ممنون میشم از کانال تلگرامم حمایت کنین. آیدی:
@REYHANEHBARAYETO