
با آدمهای نابالغ کنار نمیآیم. نه اینکه فکر کنید بسیار آدم بالغی هستم؛ خیر، بههیچوجه. فقط نمیتوانم بپذیرم که انسانی در قرن بیستویکم، بهخاطر یک جمله از طرف فردی، آن هم به هنگام خستگی، کلاً او را کنار بگذارد. نمیتوانم بپذیرم کسی حرفها و گلههایش را بهجای اینکه به طرف مقابلش بگوید، صدها هزار بار برای اطرافیانش تعریف کند. نمیتوانم بپذیرم کسی غیبت کند و بابت کوچکترین مسائل، آبرو و اعتبار خودش را از بین ببرد. نمیتوانم بپذیرم دغدغهی یک انسان فقط سردرآوردن از زندگی دیگران باشد. نمیتوانم بپذیرم کسی حاضر باشد همهچیزش را فدا کند، فقط به این دلیل که هنگام حضور در یک جمع، اتفاقات جالب(!) برای تعریفکردن داشته باشد. نمیتوانم بپذیرم که وقت و انرژی جسمی و روانی کسی برای خودش مهم نباشد. انسانهای نابالغ را نمیتوانم بپذیرم؛ ولو اینکه آن شخص نابالغ خودم باشم. الحق که موجودات ترسناکی هستند؛ ولو اینکه خودم یکی از آنها باشم...
جهت یادآوری به خودم؛ برای اینکه در هر لحظه، رفتارهای خودم را با معیارهایی که گفتم ارزیابی کنم.
دوستان ممنون میشم از کانال تلگرامم که نسخه کامل نوشته هام هست، حمایت کنین.
@REYHANEHBARAYETO