توی سکوت و افکار تاریک خودم غرق بودم،به حرف های روانشناسم فکر می کردم….. یعنی من با چه تصوراتی اینقدر دچار یک عشق نافرجام و تموم شده هستم؟ مگر چقدر خوش بودم؟ چقدر دوست داشته شدم و عشق دریافت کردم؟ آه سوالاتی که همیشه از پاسخ بهش طفره می رفتم چرا که جواب ها باب میلم نبود
ولی اگر بخواهم روراست باشم عشق را حس کردم زیبایی را لمس کردم و شادی را گویی در کنار آدم محبوبم بغل گرفته بودم چه شد که همه چیز به هم خورد؟ ما وجه اشتراک هایی داشتیم فراتر از حد تصور اما به یک باره عشق مان نابود شد چرا که در جایگاه نادرست و آدم هایی سیاه دل و حسود رو به رو بودیم عشق به سراغ مان آمد ولی نه در زمان درست و نه در مکان مناسب شاید برای همین است که اینقدر شیفته و جذب کلمه ی محاق شده ام چرا که به درستی موقعیت و حس من را بیان می کند محاق به زمانی گفته می شود که ماه در کم نور ترین حالت خود رسیده است و گویی نشان دهنده ی دوران سخت و تاریک عشق است
نوشتم
و نوشتن را آغاز کردم
برای تو یار دیرین من
برای تو یار شیرین من
برای دوری مان
برای شیرینی دیدار مان
برای عشق نافرجام مان
برای هر لحظه ی تلخو شیرین مان
باز هم شروع شد
این داستان غمگین مان…..
بخوان ولی بگذر
که ندارد طاق انتقاد
این دل پاره پاره مان….
پ ن:تقدیم به تو عشق دوست داشتنی من
از طرف A برای M
