سلام چند روز پیش اتفاقی افتاد که دوست داشتم با کسی در میون بذارم نمی دونم چرا ؟ به خاطر تاثیرش یا درد دل یا ... از دکترهای بد زیاد شنیدین اونایی که روزیشونو از مکیدن خون هزاران بیمار بینوا در میارن مثل زالو و برجهاشونو یکی پس از دیگری بالا می برند منم خیلی شنیده بودم ولی برخورد نکرده بودم اونایی که فقط درس خوندن که پول در بیارن خب حالا این بین هم چند تایی رو درمان کنن ... البته نون این افراد در استان های محروم خیلی تو روغنه چون رقیب ندارن و مریض های بد بخت هم چاره ای جز مراجعه به اینها و تقبل هزینه های گزاف و ... ندارن تازه بدیش اینه که از این در صاحب نام و جایگاهی هم میشن که بیا و ببین معروفیت نه به دلیل موفق بودن و سر آمد بودن موفقیت ناشی از محرومیت خب اینم از مشکلات مناطق محرومه .... چند روز پیش تو مدرسه م به یکی از معروفتریناش برخوردم ... خدا کنه نبینین طرف فکر کرده بود چون فلونیه باید حتما درخواست دخترش درست بشه اما چون نشده بود با یه قیافه ی عبوس و نگاه از بالا به پایین اومد تو دفترمو اونم اول مهر و به جای دستت درد نکنه و تبریک خشک و خالی کلی بارم کرد ... مونده بودم چی بهش بگم آخه من یه معلمم درسته اون یادش رفته که از صدقه سر همچو منانی بالا رفته و فلونی شده ولی من نباید یادم بره که معلمم گر چه حتما من درست کارمو انجام ندادم و یا پول زیاد به اخلاقش مشت زده بهر حال با اینکه خیلی برام سخت بود بغضمو فرو خوردمو گفتم دکتر! تو مردم شهرمو درمان می کنی و من به احترام همون بیمارهای دل شکسته که از سر بینوایی و بد شانسی روی شما حساب می کنند اعصابتو بهم نمی ریزم و آرزو می کنم سالم باشی که مردم مظلوم و محروم شهرم به تو نیاز دارن ولی تو رو خدا حداقل با اونها مهربان باش... خلاصه به قولی "این نیز بگذرد" حرفه من به من هرگز اجازه بی نزاکت بودن نمی دهد حتی جایی که به نا حق مورد بی حرمتی قرار بگیرم البته اینم بگما راستش وقتی رفت از ته دل از خدا خواستم جواب بی نزاکتی اون رو بهش بده و به خودش واگذار کردم
اینم یک تجربه بود...