سپهری شاعر، نقاش و نویسنده اهل ایران بود. سهراب از مهمترین شاعران معاصر ایران است و شعرهای سهراب سپهری به زبانهای بسیاری از جمله انگلیسی، ، اسپانیایی فرانسوی و ایتالیایی ترجمه شدهاند.
سهراب سپهری در پانزدهم مهر ماه هزار و سیصد و هفت در شهر کاشان متولد شد. پدرش اسدالله سپهری کارمند اداره پست و تلگراف بود و زمانی که پسرش سهراب نوجوان بود او از دو پا فلج شد. با این حال به هنر و ادب علاقه ای شدید داشت. تار می ساخت، نقاشی می کرد و خط خوبی هم داشت. مادر سپهری فروغ ایران سپهری بود. او بعد از فوت همسرش، سرپرستی سهراب را به عهده گرفت و سپهری او را بسیار دوست می داشت. در مهرماه هزار و سیصد و نوزده سپهری به دوره دبیرستان قدم گذارد و در خرداد ماه هزار و سیصد و بیست و شش آن را به پایان رساند.
دوران کودکی سهراب سپهری:
سهراب سپهری چنین می انگاشت که دوران کودکی بسیار خوبی داشته است. او روزهایی سراسر از شور و هیجان را در طبیعت باغ خانه شان می گذراند. سهراب، عاشق روزهای آفتابی بود. اسفند کاشان را نیز به عنوان سرآغاز رویش جوانه ها و شکوفه ها خیلی دوست داشت.
سهراب سپهری و ویژگی های اخلاقی اش:
یکی از خصوصیات اخلاقی سهراب سکوت کردن بود او می توانست ساعت ها در یک جمع، خاموش و ساکت بنشیند و اغلب فکر می کرد. از این رو بود که هیچ کس از دوستان وهنرمندان سخنی را از او به یاد ندارد که در رد و اثبات کسی بر زبان آورده باشد سهراب سپهری انسانی پویا و جستجوگر است که سیر زندگی اوپیوسته رو به تعالی بود. این تعالی روحی و معنوی یک روزی در زمانی در نقاشی و شعر هایش متجلی میشد گویی شعر و نقاشی دو بال پرواز او برای رسیدن به افق های دوردست و زیبا بود. وی در این سیرسلوک و پویایی به موفقیتی کم نظیر دست یافت.
رفتار بزرگوارانه سهراب با خانواده،دوستان، آشنایان، هنرمندان و کسانی که با آنها در تماس بود نشان از غنای روحی وانسان دوستانه او داشت به عبارتی دیگر: ما در بررسی سبک زندگی سهراب سپهری با عناصری پر از نشاط و عشق و زیبایی روبرو می شویم.
سپهری در سال های کودکی شعر هم می گفت، یک روز که به علت بیماری در خانه مانده بود و به مدرسه نرفته بود با ذهن کودکانه اش نوشت:
ز جمعه تا سه شنبه خفته نالان
نکردم هیچ یادی از دبستان
ز درد دل شب و روزم گرفتار