اگر داخل یک ساز پر از آشغال و وسایل اضافه باشد، وقتی نوازنده روی آن میزند، صدایی کثیف و نامفهوم تولید میشود. اما اگر ساز «خالی» باشد، هر نغمهای که از آسمان یا از قلب نوازنده سرازیر شود، به زیبایی طنینانداز میشود.
در زندگی هم، وقتی ذهن و قلب ما پر از “منها”، “حقوقها”، “خشمها” و “توقعها” باشد، صدای حقیقت (صدای درون یا صدای خدا) در ما شنیده نمیشود. خالی شدن یعنی رها شدن از خودخواهیها برای رسیدن به حقیقت.