آروم که دستشو میگیره‌سمتم تا از باتلاقی‌که با دستای‌خودم درست کردم نجاتم بده و من از‌ترس خش‌دار شدنش از زخم‌دستم جمع میشم و فکر‌میکنم به تمام این‌سال‌هایی که گذشت..
مجنون‌غروب‌زده‌این‌شهر‌غم‌زده‌من
اینجا سردی‌دستام شده‌بودن عادت
اینجا چسبیده بودن پلکام بهم از انتظارت
اینجا به نبودنت‌عادت نشد
و الان دیرِ‌اومدنت.
زود دیر‌اومدی و الان‌نمیتونم دستای‌صاف و سپید رنگی که پر از مهرو گرمی‌وجودته رو لای‌انگشتام بگیرم و فشار بدم و اون سردی‌وجودمو یادم بره
زود دیر‌اومدی و نمیتونم‌بغلت کنم
این‌تیزی‌ِ بدن بی‌جون بدنتو‌زخمی میکنه:)
این‌سردی وجودِ‌بی روح، گرمی تنتو میگیره
این‌چشمای‌نم زده، شوق نگاهت‌رو برای همیشه دریغ میکنه
من‌میمونم‌اینجا و تو باید‌بری تا این‌جود صاف‌ِخاکستری‌قشنگی‌که رگه‌های دوست‌داشتن بینش فریاد میزنه، به خاکستر ذغال‌سیاه تبدیل نشه.
