شعر

پرسه ای من در خود زدم
روزگاری بود که در آن خنده رواج داشت
همه چیز آرام بود
روزگارم بر گوشه ی پارکی
به دور از هرگونه هیاهو,تاب بازی می کرد
بچه ها می خندیدند
کودکی سمت آن سرسره ی آبی رنگ
با قامت کوچک اش ,می دوید
مادرش او را می دید
و آن خنده ی شیرینی که بر لب داشت
آنطرف هم بچه ای پشمک داشت
کودکی هم گریان
سوی من می آمد
من به او خندیدم
و شاخه گلی از باغ چیدم
پسرک آن را از دستم ربود
مردی روی آن نیمکت زنگ زده ای نشسته بود
ژاکت مشکی بر تن داشت
سیگارش بر لب بود
عطر تلخی می زد
ریش سفیدش را شانه می کرد
روبه من کرد و گفت
پسرک به کنارم بنشین
زندگی همین است به همین زیبایی
تا به این سن برسی
تو فقط همین را می دانی
غم وغصه همش می گذرد
و فقط همین می ماند
همین یک تکه از دود سیاه
و همین کهنگی ریش من و
این تنهایی نصیبت خواهد شد
من به خود خندیدم
نکند مرد دیوانه شده
یا که مجنونیست که زعشق اش گم گشته
آن شب ,خوابم برد
صبح خود را در آیینه ای می دیدم
ریش هایم سفید گشته بود
موهایم ژولیده
عینکی بر چشم داشتم
و آن چین و چروکی که می دیدم
فهمیدم همه چیز به یکباره مثل ,خواب است
سوی همان پارک قدم برداشتم
همه چیز همان بود
همان بچه ی پشمک به دست
همان خنده های از ته دل
و بازیه کودکانه بچه های توی پارک
و همان نیمکت زنگ زده ی آن مرد
سیگارم بر لب بود
ومنم باز,به همه خندیدم
و رو به تنهایی خود گفتم
زندگی همین است
اما نه به زیبایی دیروز
و نه به ماندگاری امروز
زندگی همین است