کتاب جغرافیا یه دایره آبی برای زمین به من نشون میده. مامانم زمین رو خشکی مورد تصرف کسی میدونه. داشتم فکر میکردم ببینم خشکیه من چیه که المیرا دختر همسایمون در زد گفت میای بازی؟ گفتم باشه. ازش پرسیدم گلدونم خشکی میشه؟ گفت وقتی آب نمیدی آره ?. پرسید دوس داری گلهای منو ببینی؟ گفتم: آره. خواستم اول حامی رو بهم نشون بده. گلهای آبیش شبیه عکس زمین کتاب جغرافیامون بود. باغبون پارک حامی رو بهمون داده بود وقتی یه روز داشتیم با المیرا از مدرسه بر میگشتیم. وقتی داشت گلها رو زیر یه بوته میکاشت نگاش میکردیم. بهش گفتیم تو کتاب علوم ما نوشته آدمها تو دم اکسیژن هوا رو میگیرن و تو بازدم دی اکسید کربن بر میگردونن. اما سبزیها دی اکسید کربن رو می گیرن و اکسیژن به هوا میدن. پرسیدیم آیا گلها هم اکسیژن به ما میدن؟ گفت: آره. با خوشحالی گفتیم ما چن تا گل تو گلدونم هامون داریم ولی گل این رنگی نداریم. باغبون که تقریبا کاشت گلهاش تموم شده بود دو تا گل به منو المیرا داد. منو المیرا اسم گلهامونو حامی و شکوفه گذاشتیم. ما کنار هم حامی شکوفههاییم. شکوفههایی که ما و زمینو سرزنده میکنن.
