بسیاری از والدین تصور میکنند استعدادیابی یعنی پیدا کردن کودکی که نابغه ریاضی، موسیقی یا ورزش باشد؛ اما حقیقت چیز دیگری است. استعدادیابی، فرآیند کشف تواناییهای طبیعی، علایق عمیق و ظرفیتهای منحصربهفرد هر کودک است؛ تواناییهایی که اگر بهدرستی شناسایی و پرورش یابند، مسیر آینده او را روشنتر خواهند کرد.
هر کودک با ترکیبی متفاوت از استعدادها به دنیا میآید. برخی در برقراری ارتباط توانمندند، بعضی ذهنی تحلیلگر دارند، عدهای عاشق طبیعتاند و گروهی با تخیل و خلاقیت خود دنیا را متفاوت میبینند. وظیفه والدین این نیست که کودک را شبیه دیگران کنند، بلکه باید فرصت تجربه، بازی، کشف و آزمون را برای او فراهم کنند.
استعدادیابی واقعی با یک آزمون چند دقیقهای پایان نمییابد؛ بلکه از مشاهده رفتار کودک در موقعیتهای مختلف، گفتوگو با او و شناخت ویژگیهای شخصیتیاش آغاز میشود. کودکی که ساعتها با اشتیاق چیزی را دنبال میکند، سرنخ ارزشمندی از استعدادهای خود به ما میدهد.
به یاد داشته باشیم، استعداد بدون حمایت، مانند بذری است که در خاک نامناسب کاشته شده باشد. زمانی که والدین به جای مقایسه، مسیر رشد فرزندشان را بشناسند و همراه او باشند، کودک نهتنها موفقتر، بلکه شادتر و بااعتمادبهنفستر نیز رشد خواهد کرد. شاید بزرگترین هدیهای که میتوان به یک کودک داد، کمک به کشف خود واقعیاش باشد.