
به نظرم، آدمی که می تونه شادی زندگی رو تو داشتن همین چیز هایی که تو دستش هست، کشف کنه؛ یعنی انسان خوشبختی هست. یعنی خدا خیلی دوستش داشته و جنبه زندگی کردن رو درون این شخص قرار داده. یعنی تنها این فرد هست که میتونه با تغییر زاویه دیدش نسبت به محیط اطراف و در کل زندگی، جهان افکارش رو تغییر بده و اون رو مجددا نو نوار کنه. در واقع، این شخص تونسته درونش رو خالی از هر نا امیدی و دل و جانش رو پر از امید و سر زندگی و روحش رو قوی و هدفمند کنه و برای هرچه بیشتر این عمل، تلاش دوچندان میکنه. به نظرم انسانی که بتونه دریچه زندگی رو حتی از سوراخ ایجاد شده از پنجره کوچکی تماشا کنه و اون رو درک کنه ، معنی انسان بودن و زندگی کردن و رابطه بین این دو رو فهمیده.
درک معنی زندگی فقط و فقط به خودمون و نوع نگاهمون بستگی داره که مثل عدسی دوربینی هست که میتوان با درجه بندی ای که روی اون قرار داره ، اون رو به صورت دلخواه و اختیاری تنظیم کرد.