غروب . . .
آغوش سرد خود را برایم باز کرده است ...
تو نیستی
و اکنون او مرا در آغوش می کشد « غروب»..
غروب همیشه برای من نشانی از تو بوده است
چرا که سهم من از با تو بودن تن سرد غروب بود؛ که اینگونه مرا در آغوش کشیده.
یاد تو هر تنگه غروب در سینه ام می کوبد ..
چرا که سهم من از با تو بودن غم تلخ غروب
بود .
نیستی و گل های ارکیده باغچه کوچک قلبم
پژمرده و خشکیده اند.
تو نیستی و وجودم را شاخه خشک و طلایی پیچک تنهایی فرا گرفته است و سفت دور آن پیچیده و تاب خورده .
یاد تو هر تنگه غروب در سینه ام می کوبد .
یاد تو هر غروب می آید و نفس هایم را از من میدزدد.
یاد تو مانند نسیم ملایمی ست که به هنگامه غروب می وزد و موهایم را نوازش می کند.
غروب برای من همیشه نشان و نمادی از تو بوده .
چرا که
همراه با رفتن خورشید و غروب سرد و تلخ آن
هر چه روشنایی بود می رود و جهان در تلاطم
ژرف های تاریکی مطلق بی رحم شب فرو می رود و گم می شود.
و آسمان شب تنپوش حریری مشکی به تن می کند.
گویی با رفتن تو آسمان هم دلش می گیرد.
که اینگونه مشکی به تن می کند.
غروب همیشه برای من نشانی از تو بوده است
چرا که ...
غروب تنها یادگاری توست که برایم باقی مانده است .
و به غیر از آن دگر هیچ باقی باقیست..
.....