ویرگول
ورودثبت نام
Yosra_ Eastern lady
Yosra_ Eastern lady
Yosra_ Eastern lady
Yosra_ Eastern lady
خواندن ۴ دقیقه·۶ ماه پیش

رمان بانوی شرقی ( پارت 2)

کـااشش خدا این قایق کوچک شناور در اقیانوس ژرف و طوفانی را به آغوش ساحل

برساند.

کــااشش خـدا این قایق کوچک را از دل این

اقیانوس بی‌رحم و طغیانی بیرون بکشد

کـاش این قایق کوچک شناور را از هجوم موج‌های سرد و خشن نجات دهد🌊

اقیانوس بسیار سنگدل و بی رحم است عشق و احساس نمی شناسد و هر کجا که ردی از آن ببیند همراه خود به ژرف ها و اعماق خود میبرد و در آنجا چال می‌کند .

برای زنده ماندن در این اقیانوس ترسناک یا باید با آن سازگار شده باشی و یا می میری ؛

برای زنده ماندن در این اقیانوس ژرف باید عروس دریایی بود .

نه مغز دارد و نه قلب ، نه فکر دارد و نه احساسات دقیقا همانند خود اقیانوس ......

فقط شالاپ، شولوپ ، شالاپ، شولوپ...

برای زنده ماندن در این اقیانوس خشن و سنگدل

باید که مغز نداشت..

باید که فکر نکرد ..

باید که قلب نداشت...

باید که احساس نداشت..

باید که سنگدل بـود..

نباید اشک ریخت ..

نباید گریه کرد ..

باید که شجاع بود ..

باید که نشکست ..

باید که غرق شد...

گاهی هم باید شنا کرد...

اما کدام یک از اینها برای آن قایق کوچکِ شکننده و ظریف مقدور است ؟

هیچکدام

این قایق کوچک بسیار شکننده و ظریف تر از چیزیست که بنظر می رسد ...

بسیار شگفت انگیز تر از چیزیست که در ظاهر آن پیداست .

بـسیـار قصه ها دارد ، بـســیــار...

بسیار گفتنی ها برای گفتن دارد ،بـســیـار ...

این قایق کوچک هزاران ایده ، داستانهای بسیار، گفتنی های بسیار و شنیدنی های بی پایان دارد....

و چه احساسات ژرف و بی پایانی که بر دل آن قایق کوچک نقش بسته و هنوز ناگفته مانده است.....

این قایق کوچک هنوز دستش به ساحل کوتاه است ....

چه گفتنی های بسیار که قایق با ساحل دارد ...

- برای من

- برای این قایق کوچک بادبان شکسته

- برای درد هایم

- برای من

- برای اشک هایم

- برای ما

- برای رنج هایمان

- برای این همه دلتنگی

- برای این همه غصه

- برای من

- برای تو

- برای ما

- برای مایی که خسته و رنجور از این هجرانیم

- بــایــد کــه خدا کاری کند

آن روز را که سخت دستانش را بر دستانم

می‌ فشردم به خوبی به خاطر دارم :

ساعت‌های اول صبحدم بود

من و بانوی شرقی دستهای هم را گرفته و از پله های حیاط مدرسه پایین می آمدیم ؛

وارد حیاط مدرسه که شدیم کنار یکی از نیمکت های حیاط مدرسه ایستادیم .

من با شوق دو تا از کارت پستال هایی را که برای بانو درست کرده بودم به او تقدیم کردم.

یکی از آن کارت پستال ها طرح شکلات فندقی بود و من به درون آن نوشته هایی از جنس احساسات قابل لمس تزریق کرده بودم.

و دیگری قلب شطرنجی پیکسلی بود که برای بانو کشیده بودم ؛

هنگامی که درحال کشیدن آن قلب شطرنجی روی کاغذ شطرنجی بودم

ابتدا به این فکر بودم که آن قلب را به زیبایی

رنگ آمـیزی کرده و به بانوی شرقی هدیه دهم

امـا سپس تجدید نظر کردم و آن را رنگ نکردم و رنگ نکرده ،آن را همان طور رنگ‌ نشده به بانوی شرقی دادم تا هر وقت که از هم دور هستیم و دلتنگم می شود یک‌ خانه

از آن قلب شطرنجی پیکسلی را به نشانه دوری و دلتنگی مان رنگ کند.

افسوس ...

انگار ندایی از پیش به من اخطار داده بود که قرار است

این همه روز ،این همه ساعت از او دور بمانم ...

زنگ دوم بود ، من و بانوی شرقی در حال مطالعه و آماده کردن خودمان برای امتحانات پیش رویمان بودیم .

که ناگهان ...

کلاغ سیاه بد بختی روی بام زندگی امان نشست ...

و سیاهی مطلق بر روی بام زندگی ما سایه افکند ...

آری جغد شوم برایمان خبری آورد .

خبری که با شنیدن آن قلبم در سینه لرزید .

اشک های درخشان مرواریدی که در چشمانم حلقه زده بودند از ترس از دست دادن او در دلم خبر می داد.

آنگاه اشک های درخشان مرواریدی میهمان چشمهایم بودند و چشمهای پر التهاب و خسته من میزبان و کشتزار آنها....

انگار این زندگی سورپرایز های جدیدی برایمان

داشت باز هم برایمان سناریو های جدیدی ساخته و بافته و دوخته بود .

« زندگی این است دیگر ؛ همیشه سورپرایز‌های جدیدی دارد که ما از آنها بی خبریم؛ برای خودش می بافد و می دوزد»

آری ...

این جغد شوم تنها خبر از جنگ نمی آورد.

بلکه خبر از جدایی دو خواهر ، دو دوست ، که نفس هایشان

به نفس های یکدیگر بند بود می داد .

این جغد شوم ...

خبر از دلتنگی ...

حسرت دیدار ...

انتظار ...

بغض های گلو گیر دلتنگی...

و خبر از رسیدن موعد رها کردن دستهایش می داد.

من که هنوز از رقصیدن روی تار به تار مژه هایش و با او بودن و قدم زدن و شعر گفتن با او سیر نشده بودم که فلک اینگونه برایم مشکی بافته بود.

تا خبر تجاوز رژیم متجاوز دشمنان این آب و خاک به میهنم

فرا رسید.

یک مرتبه هیاهوی و غوغای بسیار به پا شد همه دوان دوان

به سمت پله ها می رفتند .

در آن لحظات تلخ من تنها نگران « بانوی شرقی » بودم

و تنها و تنها نگران اینکه نکند در تلاطم این آشوب و هیاهوی

آسیبی به بانوی شرقی ام برسد. بودم و دگر هیچ...

اما نه....

یک چیز دیگر هم بود ....

من سخت نگران اینکه دیگر پس از این کی خواهم توانست دوباره او را در آغوش بکشم بودم.

او را ببینم و نیز او را صمیمانه در آغوش بکشم ب

۱۲
۲
Yosra_ Eastern lady
Yosra_ Eastern lady
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید