زنگ آخر .....
همه مثل پرنده های که از قفس باز شده با هیجان کیف هایشان را برمیدارند ، می خندند و به هم میگویند:«فردا میبینمت»
اما هیچکس به سمت من برنمیگرده ، هیچ «خداحافظی یا بعدا میبینمت» در کار نیست. فقط من میمانم و صدای کشیده شدن نیمکت ها روی زمین و من آهسته کیفم را برمیدارم ، مثل کسی که اصلا اینجا نبوده حیاط مدرسه خالی می شود . تنها صدای باد میآید و برگ های پاییزی دورم می چرخند ، انگار طبیعت هم حال دلم را میداند . میداند امروز هم کسی نگفت :«باهم بریم خونه؟»
تعطیل شدن مدرسه برای من یادآور خاطرات و روز های تلخ است ، یادآور اینکه کسی منتظرت نباشه
به سمت در خروجی قدم میزنم ، درحالی که خنده های آنها هنوز در هواست .
خنده هایی که هیچوقت شامل من نشد