جامعه هم قلبی دارد. قلبی که یا می‌تپد یا ایستاده.
قرآن به ما یاد داده که زندگیِ پاک و پویا، «حیات طیبه» است. جامعه ای که در آن عدالت جاریست، مردمش یک دل‌اند و در راه حق قدم برمی‌دارند، قلبی زنده دارد. اما وقتی ظلم می‌شود و کسی نمی‌گوید، این همان لحظه‌ایست که نبض کند می‌شود...
تاریخ هم همین را فریاد می‌زند.
تمدن اسلامی روزی با قرآن می‌تپید و امروز، در دلِ غبارِ فراموشی، هنوز جوانه‌های آن در اعماقِ خاک تاریخ زنده‌اند. این دوری، پایان راه نیست؛ نفس‌گیری پیش از جهشی بزرگ است. همچون رودی که از مسیر خود منحرف می‌شود، اما سرانجام به دریا می‌پیوندد، امت اسلامی نیز با بازخوانیِ اصل خویش، بار دیگر طراوتِ خود را بازمی‌یابد.
حال چطور بفهمیم قلبی که در سینه‌ی جامعه می‌تپد، زنده است؟
وقتی مردم در برابر ظلم می‌ایستند، نبض هست.
وقتی امید دارند و چشم به راه صبحی روشن‌تر، نبض هست.
وقتی زندگی‌شان بوی هدف می‌دهد و روزمرگی نیست، نبض هست.
اما اگر سکوت کردی، اگر امید را از دست دادی، اگر دل به روزمرگی سپردی... بدان که قلب جامعه نفس‌ش را حبس کرده.
بازگشت ممکن است. با قرآن، با عدالت، با برادری.
نبضِ یقین یعنی دستی که برای دیگری بلند می‌شود، قلبی که برای حق می‌تپد، چشمی که به طلوع امید دوخته شده.
هر نسلی که به قرآن تمسک جوید، جرقه‌ی تازه‌ای از آن تمدن را روشن می‌کند. بیداریِ امروز، نویدِ طلوعی دوباره دارد و دست‌های به هم پیوسته، پلی خواهند شد برای رسیدن به آن افقِ روشن.
همان افقِ ظهور...
✍️محمد دلیر
ورودی ۱۴۰۴ پرستاری
نشریه فرهنگی-هنری دانشجویی مشکات ✨️
@Hoda_mazums
