ویرگول
ورودثبت نام
نشریه فرهنگی هنری مشکات
نشریه فرهنگی هنری مشکات
نشریه فرهنگی هنری مشکات
نشریه فرهنگی هنری مشکات
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

سرمه بصیرت

بعضی خبرها فقط از صفحهٔ تلفن همراه عبور نمی‌کنند؛ می‌آیند و در جایی از دل آدم می‌نشینند. خبر شهادت رهبر، برای بسیاری از مردم از همین جنس بود؛ خبری که کوچه‌ها را آرام‌تر کرد، گفت‌وگوهای خانه‌ها را طولانی‌تر کرد و حتی کسانی را که سال‌ها از سیاست و خبر فاصله گرفته بودند، پای پرسش‌های تازه نشاند.

در میان شلوغی میدان‌ها و چشم‌های نگران مردم در روزهای پس از حادثه، اگر پای حرف‌های آدم‌ها می‌نشستی، روایت‌هایی می‌شنیدی که شاید تا پیش از آن هیچ‌وقت به زبان آورده نمی‌شدند. آدم‌هایی که پیش از این ترجیح می‌دادند سکوت کنند، حالا با صراحت از حس و حال جدید خود می‌گفتند:

علی، ۳۲ ساله، طراح گرافیک:

«راستش را بخواهید، من هیچ‌وقت آدم سیاسی‌ای نبودم. نه اخبار را دنبال می‌کردم و نه حس خاصی به این مسائل داشتم. فکر می‌کردم مسیر زندگی من کاملاً از این ماجراها جداست. اما روزی که خبر شهادت را شنیدم، انگار یک‌دفعه شوکه شدم. تصویر تشییع جنازه و آن حجم از اندوه مردم تکانم داد. از خودم پرسیدم چطور یک انسان می‌تواند این‌طور قلب میلیون‌ها نفر را با خود همراه کند؟ همان روز نشستم و برای اولین‌بار فیلم‌های قدیمی سخنرانی‌ها و دست‌نوشته‌های ایشان را خواندم. نگاهم به خیلی چیزها عوض شد؛ فهمیدم آن چیزی که در رسانه‌های خارجی نشانمان می‌دادند، چقدر با واقعیت این آدم و این انقلاب فرق داشت.»

شهادت، گاهی فقط پایان یک زندگی نیست؛ گاهی آغاز دوبارهٔ یک پرسش است. پرسشی از جنسِ «ما کجا ایستاده‌ایم؟» و «در برابر سرنوشت کشورمان چه مسئولیتی داریم؟»

سارا، ۲۴ ساله، دانشجو:

«من همیشه در جمع‌های خانوادگی موضع انتقادی داشتم. فکر می‌کردم خیلی از مسائل کشور تقصیر سیستم است. اما بعد از شهادت رهبر، وقتی دیدم دشمن چطور با خوشحالی به خاک ما طمع کرده و چطور امنیتمان در خطر قرار گرفته، ترسیدم؛ ولی این ترس من را قفل نکرد، بلکه بیدارم کرد. فهمیدم با همه انتقادهایی که دارم، وطن من و این انقلاب، تنها پناهگاهی است که داریم. احساس کردم اگر الان حرفم را نزنم و وسط نیایم، فردا دیر است. حالا با صدای بلند می‌گویم که پای کشورم و رهبرم ایستاده‌ام.»

این صداها، هرچند متفاوت، از یک واقعیت مشترک خبر می‌دادند: اینکه هیچ جامعه‌ای با بی‌تفاوتی زنده نمی‌ماند. گاهی یک اتفاق تلخ باعث می‌شود انسان از پشتِ دیوارِ قضاوت‌های قدیمی بیرون بیاید و با نگاهی بازتر به گذشته و امروز کشورش بنگرد.

محسن، ۴۵ ساله، کاسب بازار:

«من سال‌ها بود که کار خودم را می‌کردم و کاری به این حرف‌ها نداشتم. حتی گاهی در دل خودم گله‌مند بودم. اما وقتی خبر رفتن ایشان آمد، حس کردم پدر یک خانواده رفته است؛ انگار سقف خانه لرزید. تازه فهمیدم زیر سایه چه امنیت و صلابتی زندگی می‌کردیم و قدرش را نمی‌دانستیم. این اتفاق چشم‌هایم را باز کرد تا انقلاب را نه از روی ضعف‌های اداری، بلکه از روی اصل و ریشه‌اش قضاوت کنم.»

جامعه از آدم‌های یک‌شکل ساخته نشده است. در هر خانه و هر جمعی، روایت‌ها متفاوت است؛ یکی با اشک سخن می‌گوید، دیگری با تردید، و یکی با پرسش‌هایی که تازه در ذهنش جوانه زده‌اند. اما شاید ارزشمندترین اتفاق این باشد که آدم‌ها به جای عبور بی‌تفاوت از کنار رویدادها، لحظه‌ای ایستادند، به درون خود نگاه کردند و تصمیم گرفتند با شجاعت، راه و باور جدیدشان را فریاد بزنند.

و شاید از دل همین اندیشیدن‌ها و گفت‌وگوهای صادقانه باشد که فهم عمیق‌تری از جامعه، تاریخ و مسئولیت فردی‌مان شکل می‌گیرد؛ فهمی که نه از هیاهو، بلکه از دیدن، شنیدن و شجاعت تغییر کردن آغاز می‌شود.

✍️سارا مجیدی

بهداشت مدارس ورودی ۱۴۰۲

نشریه فرهنگی-هنری دانشجویی مشکات ✨️

@Hoda_mazums

بصیرتبیداری
۱
۰
نشریه فرهنگی هنری مشکات
نشریه فرهنگی هنری مشکات
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید