گمانم مرضی گرفته‌ام؛ به آشنایی با آدم‌های تازه علاقه‌مندم، اما وقتی با آدمی روبه‌رو می‌شوم، انگار این خواسته فقط از دور زیباست. آدم‌ها فقط از دور خوب‌اند، و گاه حتی از دور هم دیگر خوب به‌نظر نمی‌رسند.
آن‌قدر حرف‌هایم را نوشته‌ام که دارم مهارت حرف‌زدنِ رودررو را از دست می‌دهم. بعد از بودن در جمعی بیش از چهار نفر، دلم می‌خواهد مثل ماری بخزم زیر تختم؛ میلم به بشر بودن به صفر می‌رسد.
خیال نمی‌کنم نام این مرض اضطراب اجتماعی باشد، یا جامعه‌گریزی. چیزی‌ست فراتر از این‌ها؛ میل از دست دادنِ بشر بودن. کاش سیب سبزی بودم روی درختی، یا جیرجیرکی در مزرعه‌ی بلال. کاش سنگی بودم در رودخانه‌ای خروشان.
نمی‌دانم نام این مرض چیست. آیا تو دوست نداشتی همان کوهی باشی که بشر برای صعود به‌اش مسرور میشود؟
