درد عمیقی در بدنم پیچیده بود اما درد اصلیام دیدن گریهی صاحبم بود
حتی وقتهایی که گریه نمیکرد غمگینیاش را حس میکردم، بوی اشکهایش را حس میکردم بوی دریا میدهد، هیچ چیز برایم عذابآورتر از دیدن او با این حال و روز نیست، اگر در توانم بود از جایم پا میشدم و دورش میچرخیدم
دمم را تکان میدادم تا دوباره مثل قبل لبخندش را ببینم، شادیاش را حس کنم
شادیاش بوی شالیزار میدهد، حس آفتابی که در سرمای زمستان روی پوست میتابد
همانقدر دلنشین و خواستنی
حالا که روی میز سرد کلینیک هستم یادآوری روزهای خوشم در کنارش حس گرمای خوبی به من میدهد
یادم هست یکبار بجای توپ آبی که همیشه برایم میانداخت، توپ نارنجی را برداشت و سه بار آن را به آنسمت اتاق پرتاپ کرد و من سریعتر از همیشه رفتم و آن را برایش آوردم، فکر میکنم آن روز خیلی سریعتر از همیشه بودم زیرا ۴بار با صدای بلند گفت آفرین پسر خوب آفرین پسر خوب آفرین پسر خوب آفرین پسر خوب, در حالی که من فقط سهبار آن توپ نارنجی را برگرداندم.
یکی از بهترین خاطراتم متعلق به زمانیست که ظرف غذای جدیدم را برایم خریده بود، دیگر مثل قبلی بوی پلاستیک درجه چهارم نمیداد، گودتر بود و من میتوانستم سهم غذای بیشتری داشته باشم
آه از نوازشهایی که میکرد
هنوز هم با یاد آوری آن نوازشها روی سرم بویش را هم میتوانم احساس کنم
دستهایش بوی وانیل میداد ملایم و معتدل، با گرمایی دلچسب تنها بویی که باعث میشد حالم بهتر شود
اما حالا حتی آن بو، آن دستها و آن گرمای دلچسب دردی که درونم میپیچد را نمیتواند محو کند
دردم را درد بزرگتری پوشانده است، حالا جای بوی وانیل مدتیست که فقط بوی دریا را حس میکنم
نه این که بوی وانیل نباشد یا گرمای دستهایش روی بدنم حس نشود، کاملا آنها را حس میکنم اما بابت بوی دریایش غمگینم
همینطور که دارم خاطراتم را مرور میکنم سوزنی به عضلهی راستم فرو میکنند، بوی دریا را بیشتر حس میکنم از بیرون اتاق، هنوز انگار به من خیلی نزدیک است و این برایم کافیست همین که حضورش را حس میکنم یک دنیا برایم ارزش دارد
دوست داشتم او را ببینم، آن لبخند بزرگی که متعلق به من بود را.
برای دیدن آن حاضر بودم تا آخر دنیا بدوم تا تمام توپهایی که میاندازد را برگردانم
من حاضر بودم ساعتها دمم را برایش تکان بدهم
کنارش بنشینم نفسهایش را در خواب بشمارم
مثل یک نگهبان، مثل یک فرشتهی نجات همیشه همراهش باشم
حالا که بیحال و بیرمق روی میز سرد اینجا افتادهام کاری از من برنمیآید
کاش این درد تمام میشد، کاش میتوانستم از روی میز بپرم، بروم بیرون این در، تا او را ببینم…
در حالی که آرزوی دیدنش را داشتم.. او آمد، هنوز بوی دریا میدهد شاید حتی بیشتر از همیشه، به من نزدیک میشود و من بار دیگر آرزویم براورده شد
گرمای لطیف دستهایش را حس میکنم صدایش را میشنوم که میگوید دوستم دارد
و اشکهایش را میبینم که مث بارانی از ابرهای سیاه میچکد
حس میکنم اینها آخرین کلماتی هستند که قرار است بشنوم
اگر بمیرم دلم برایش تنگ میشود
نمیخواهم بمیرم، من کل دردهای دنیا را تحمل میکنم چون باید زنده بمانم و از صاحبم مراقبت کنم
او دوستم دارد حتی وقتی دیگر توان تکان دادن دستهایم را ندارم
او مرا دوست دارد حتی با این حالِ بیمارم، حتی وقتی نمیتوانم ازش مراقبت کنم
کمکم او و اتاق و آدم دیگری که ترکیبی از بوهای سگها و گربهها را میدهد در هالهای از مه محو میشوند
دیگر چشمانم را نمیتونم باز نگهدارم اما حس دستهای گرمش روی تن سردم خیلی دلچسباست، میدانستم آن دستها بلاخره این درد را برای همیشه از من میگیرد،
دستهایی که بوی وانیل میدهند.
