
روزها گذشت اما او از ذهن و قلب من نرفت. وقتی به عقب نگاه میکنم، گویی او وهمی بیش نبوده، مانند خوابی که هنوز فراموشش نکردهام. چه چیزی، چه وقت و کجا قرار است او را از یاد من ببرد؟
گمان نمیکنم این موضوع ربطی به عشق داشته باشد؛ دیگر حسی به او ندارم، حتی به خودش. نمیدانم دلباختهی تصورات ذهنیام بودهام یا او واقعاً در آن هنگام بهترین انسان روی زمین بود.
یادم میآید اوایل که زنگ میزد، حال جواب دادن نداشتم؛ برایم اهمیتی نداشت. راستش ترجیحم این بود صحبتها از پشت چت باشد، اما کمکم همه چیز تغییر کرد. دلم برای صدایش تنگ میشد، دوست داشتم روزمرههایم را برایش تعریف کنم؛ از صدای کلاغ روی درخت گرفته تا فلان عمهی خراب که در خیابان ندیدهاش گرفته بودم. پیش او خودم بودم، خود واقعیام.
او دوست، رفیق و آدم امن من بود؛ از آنهایی که تا آخر دنیا حرف داری برایش بگویی. از زمین و زمان، از سیاست، از در و دیوار، از سن رقص عروس همسایهی بغلی، از پسر رهگذری که چشمک میزد، از رنگ جیش صبحها؛ هر چیزی که فقط در ذهنت هست، بدون ذرهای فکر با او به اشتراک میگذاشتی.
از آن رابطهها که به خودت میآیی میبینی دیگر وسطش هستی، یا حداقل بیچارهاش شدهای. قصه درست از همانجا رنگ میبازد؛ حرفها کوتاهتر میشوند، سکوتها طولانیتر، و آن صمیمیتِ بیقید و شرط جایش را به فاصله میدهد.
راستی، چه میشود که بیمهابا شیفتهی کسی میشویم؟ گمان میکنم ذهن بیشتر از قلب در این روند دخیل باشد.
حالا که سالها از آن احساسات داغ میگذرد، نه، دیگر آتشی زیر خاکستر نیست؛ باد حتی خاکسترش را هم برده است. اما امانِ خاطره، امانِ خاطرات. شبها میآید یقهات را میگیرد، اما من زرنگتر از این حرفها هستم. تا سوسوی سرابِ آن روزها را در ذهن مشوشم میبینم، قرص خواب کنار تختم را بیمعطلی برمیدارم و با تهماندهی آبِ لیوانم میخورم.
حالا فقط باید کمی حواسم را پرت کنم، آنقدر که خوابْ چشمهایی را که مدتهاست اشکی به خود ندیده، غرق خود کند. دیگر با این قرصها حتی رویا هم نمیبینم؛ خوبیاش این است که کابوس هم نمیبینم. خواب فقط خواب است، نه کمتر نه بیشتر؛ و این خودش نکتهی حائز اهمیتیست.
دیدی؟ در اوج روزهای شیرینم، تو را در گذشته چگونه جا گذاشتم؛ آنطور که گویی در یک خواب دیده بودمت. تو نه غمگینم میکنی نه خوشحال، نه حسی مانده نه حسرت؛ تنها تجربهای از روزهای گذشته، که گاهی مرورش میکنم و گاهی دوست ندارم به یادش بیاورم