ویرگول
ورودثبت نام
sugandparsa
sugandparsaکم حرف با ذهنی وراج
sugandparsa
sugandparsa
خواندن ۶ دقیقه·۴ ماه پیش

تاوان سکوت

اتاق دور سرم می‌چرخید، انگار دیگر خودم نبودم. داشتم خودم را از گوشه‌ی اتاق تماشا می‌کردم، خودِ پریشان و بیچاره‌ام را.

همه‌چیز زود اتفاق افتاد؛ از خواستگاری تا گروه خون، تا عقد. انگار سرنوشت همین‌طور رقم خورده بود. دوست نداشتم با این سرعت پیش برود، اما برای آهسته کردنش تلاشی نکردم. اعتراضی هم نداشتم.

البته داشتم. اما به زبان نیاوردم.

وقتی به خودم آمدم همه‌چیز تمام شده بود. دراز کشیده بودم کنار مردی غریبه که تا چند هفته پیش حتی نمی‌دانستم وجود دارد. در تاریکی، او خواب بود و من نور کم‌رمق روی حلقه‌ی طلایی‌ام را تماشا می‌کردم که دردی وحشتناک در شکمم پیچید؛ انگار نوک چاقویی را با فشار در گوشت فرو می‌کردند.

کم‌کم شب‌ها بیدار می‌ماندم، سقف را نگاه می‌کردم و در سکوتِ نفس‌کشیدن او کنارم، به اشتباهم فکر می‌کردم. در تمام بیست‌واندی سالی که داشتم، ذره‌ای خواهان ازدواج سنتی نبودم. حالا چه شده بود که خودم را اسیر مردی کرده بودم که همه بر خوشبختی‌اش کنار او مهر تأیید زده بودند، جز خودِ خوشبختی؟

نه‌تنها نمی‌توانستم به او علاقه‌مند شوم، از حضورش کنارم آزرده می‌شدم. وقتی بود، میلم به غذا از بین می‌رفت. آرایش می‌کردم، در آینه نگاه می‌کردم، چیزی نبودم جز سایه‌ای بزک‌شده. عطر دوران مجردی‌ام را می‌زدم، اما بوی او از تنم نمی‌رفت. غذاها دیگر لذیذ نبودند. همه‌چیز کدر بود و خاکستری.

دل‌دردها، سایه‌های توی آینه، پیامی واضح داشتند: «خودت را نجات بده.»

یادم هست یک‌بار در خانه‌ی مادرشوهر، چای تازه‌دم روی میز بود. فنجانش را برنداشت، فقط نگاهم کرد و پرسید: «این لباس‌های نازکِ مخصوصِ روسپی‌ها چیه می‌پوشی؟ چادری که برایت گرفتم را دیگر سرت نمی‌کنی؟» صدایش نیش‌دار بود. دست‌هایم زیر میز مشت شد. لبخند زدم، گفتم «شسته بودمش، خشک نشده بود»، اما زیر آن لبخند از خشم داشتم منفجر می‌شدم؛ انگار بدنم مالِ خودم نبود که باید توضیحش می‌دادم.

یک شب در خیابان، صدای فریادِ آن نچندان‌آدم قبل از دستش بلند شد. بعد دستم را مثل دستبندی آهنی گرفت. با زانو زمین خوردم، کشیده شدم، جیغ زدم. مردم رد می‌شدند و نگاه می‌کردند، هیچ‌کس نایستاد. فقط خودم بودم که برای خودم می‌جنگید.

بگذارید روراست باشم: می‌توانستم با ترفندی خودم را گول بزنم و به همه‌چیز عادت کنم. اما مگر می‌شود تنت همیشه بوی کسی را بدهد که دوستش نداری؟ هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم سکوتم چنین تاوانی داشته باشد.

زخم‌های جسمی و سوزش پوست را که کنار بگذاریم، درد گذراندنِ باقیِ عمر با چنین موجودی را چطور به دوش می‌کشیدم؟

با جشن و هلهله از خانه‌ی پدر رفته بودم، با کبودی و زخم‌های روحی برگشتم.

برگشتم به خانه‌ی پدر، با زخم‌های کوچک و بزرگ روی بدن، با قلبی پر از نفرت و تصمیمی مصمم: می‌خواستم از این نچندان‌آدم جدا شوم.

از خانه‌ی همسر برگشته بودم، اما در خانه‌ی پدر هم تنها بودم.

بعد از این‌که خانواده را در جریان تصمیمم گذاشتم، همه‌چیز به‌طرز قابل‌پیش‌بینی‌ای به‌هم ریخت. من می‌خواستم به‌جای سوختن و ساختن، تمام آشغال‌های طلایی توی سرشان را یک‌جا به آتش بکشم. از نظر آن‌ها داشتم زندگی‌ام را با دست‌های خودم نابود می‌کردم.

اما کوتاه نمی‌آمدند. گمان می‌کردم راه‌حلِ آخرشان این باشد که مرا پیش یک دعانویس ببرند، وردی جادویی بگیرند، طلسمی برای برگرداندنم سرِ خانه‌زندگی‌ام.

کاملاً در اشتباه بودم.

آخرین تلاش‌شان به سوزشِ صورتم از سیلی‌های پی‌درپی ختم نشد. پدر حتی با کتک‌هایی تا سرحد مرگ هم راضی نشد.

سیم شارژر توی دستش بود، سفید و نازک، همان سیمی که تا دیروز فقط برای شارژ گوشی‌ام استفاده می‌کردم. نگاهم رفت روی دست‌هایش؛ می‌لرزید یا نه؟ نمی‌دانم. فقط یادم هست محکم در مشتش گرفته بودش.

دورِ گردنم که پیچیدش، گمان کردم شوخی است. اما فشار بیشتر شد.

نفسم در نیمه‌راه گیر کرد، نه بیرون می‌رفت نه تو می‌آمد. صدای خودم را شنیدم، چیزی بین سرفه و ناله، صدایی که تا آن روز از خودم نشنیده بودم. چشمم افتاد به گلدانِ شکسته‌ی روی میز، همان که مادرم همیشه می‌گفت باید دورش بیندازیم. حالا داشتم نگاهش می‌کردم و فکر می‌کردم چرا هنوز آن‌جاست.

فشار بیشتر شد. صدایی نمی‌شنیدم، همه‌چیز بی‌صدا پیش می‌رفت. صورت پدرم را می‌دیدم، قرمز و برافروخته، انگار داشت کار سختی انجام می‌داد؛ نه این‌که داشت دخترش را خفه می‌کرد.

بعد یک‌آن همه‌چیز محو شد. رنگ‌ها اول کدر شدند، بعد تیره، بعد هیچ. سیاهیِ مطلق.

سرما آمد. آب سرد، خیلی سرد، روی صورتم. چشم گشودم، سقف اتاق دور سرم می‌چرخید. مرده بودم؟ بعد یادم آمد: همین‌جایم، روی زمینِ همان اتاقی که هزار بار در آن خندیده بودم، گریسته بودم، پناهگاهم بود.

سطل خالی کنارم افتاده بود. حالا همه‌چیز صدا داشت؛ نفس‌های پدرم، گریه‌ی مادرم. انگار پدرم از کاری که کرده بود وحشت‌زده شده بود.

از گوشه‌ی اتاق داشتم خودم را نگاه می‌کردم. دختری خیس، روی زمین، با ردی قرمز دور گردنش. باور نمی‌کردم آن دختر منم و آن مرد پدرم است.

نمی‌دانم چقدر در آن حال ماندم. بعد همه‌چیز تکه‌تکه شد، مثل نواری که جاهایی‌اش پاره شده باشد؛ صدای گریه، دستی که شماره می‌گرفت، دری که باز و بسته شد، نوری شدید، بوی الکل.

نتیجه‌ی آخرین تلاش‌شان شد اورژانس و آرام‌بخش.

خوشبختانه دست از تلاش‌های عهد قاجاری برداشتند، اما روزگارم را با روان‌پزشک و قرص سیاه کردند. من اما آرام بودم و مطیع؛ این قرص را بخور، می‌خوردم؛ آن دکتر خوب است، برویم. زیرِ این طبعِ سازگار، انتظار بود؛ مشت‌مشت انتظار، برای روزی که آن‌ها بالاخره تصمیمم را بفهمند و بپذیرند.

جنازه‌ای مطیع در قبری که کم‌کم از گوشه‌اش سوسوی امیدی می‌دیدم؟ نه. داشتم روزهای زندگی‌ام را از پس هاله‌ای خاکستری می‌دیدم. غذا می‌خوردم تا فقط از گرسنگی نمیرم. هر روز با دل‌درد بیدار می‌شدم، انگار چاقویی در معده‌ام فرورفته باشد.

در تنهاییِ خودم غرق بودم که آخرین مکالمه نوری به قبرِ تنگم تاباند. پدرِ آن نچندان‌آدم تماس گرفت و در گفت‌وگویی کوتاه گفت: «مهرت را ببخش، توافقی جدا شوید.» بذر امیدی در دلم کاشته شد.

اما همان پدر با گفتنِ «باید مهریه‌ات را بگیری» آن بذر را له کرد. سوسوی امیدی که از گوشه‌ی قبر می‌دیدم، با یک سنگ مسدود شد.

آخرین تیر بی‌آبرویی را هم به کانون خانواده زدم؛ با بخشیدنِ مهریه‌ام، به‌عنوان زنی که فقط به اندازه‌‌ای عقل داشت که شوهرش بدهند، آزادی‌ام را پس گرفتم.

فکر می‌کردم روز دادگاه باید قشنگ‌ترین روز میان آن روزهای تاریک باشد.

پله‌های دادگاه سرد بود، حتی از زیر کفشم حسش می‌کردم. روی صندلیِ کنار اتاقِ قاضی نشستم، دست‌هایم را روی زانو گذاشتم، بعد زیرِ پایم، بعد توی هم قفل‌شان کردم؛ نمی‌دانستم با آن‌ها چه کنم.

نوبتم که شد، وارد شدم. قاضی مردی نسبتاً میان‌سال بود که اصلاً سرش را بالا نیاورد که نگاهم کند. چند سؤال پرسید، بی هیچ لحن خاصی، انگار این سؤال‌ها را هزاربار در روز تکرار کرده بود. برای او فقط یک پرونده‌ی دیگر بودم از میان ده‌ها پرونده.

بعد سرش را بالا آورد، مستقیم نگاهم کرد و پرسید: «هنوز دوشیزه هستی؟»

یک‌آن انگار کل دنیا ساکت شد، همه منتظر جواب من بودند. صدای خودکارِ منشی روی کاغذ را می‌شنیدم. گونه‌هایم داغ شد، داغی‌ای که تا نوک گوش‌هایم رسید. دست‌هایم را مشت کردم تا لرزش‌شان مشخص نباشد.

با لحنی آرام، فقط یک کلمه گفتم: «نه».

همین. اما انگار سال‌ها طول کشید تا از دهانم بیرون بیاید. صدای خودم را نشناختم، انگار کسی دیگر جای من جواب می‌داد.

قاضی سرش را دوباره پایین برد، چیزی نوشت. همین. آن‌چه برای من جان‌فرسا بود، برای او فقط یک خط بود روی برگه‌ای لعنتی.

از اتاق بیرون آمدم. خوشحال نبودم، اما ناراحت هم نبودم؛ یک خالیِ آرام بودم. برای اولین‌بار بعد از ماه‌ها، دیگر آن دل‌درد همیشگی را حس نمی‌کردم؛ انگار آن چاقو بالاخره از شکمم بیرون کشیده شده بود.

به خانه‌ی پدر برگشتم.

داشتم کمدم را مرتب می‌کردم که میان لباس‌ها، لای شالی که سال‌ها نپوشیده بودم، کاغذی تاشده پیدا کردم؛ توی کیسه‌ای پلاستیکیِ شفاف، با دست‌خطی ناآشنا و ناخوانا. بازش کردم؛ یک دعا بود، همان دعایی که فکر می‌کردم هیچ‌وقت ننوشته‌اند.

مادرم از پشت سرم گفت: «برای این نبود که برت گردونم پیشش.» صدایش می‌لرزید. «برای این بود که زنده برگردی.»

دست‌هایم شل شد، کاغذ کف اتاق افتاد. تمام آن ماه‌ها فکر می‌کردم تنها کسی هستم که میدانم این ازدواج مرا خواهد کشت

تاوان سکوت
تاوان سکوت

کسی‌ام که می‌داند این ازدواج دارد مرا می‌کشد.

ازدواج سنتیزندگیطلاق
۸
۰
sugandparsa
sugandparsa
کم حرف با ذهنی وراج
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید