خیلی دوست داشتم می‌توانستم اینها را به تو بگویم
این‌که دلم هر لحظه برایت تنگ می‌شود، این‌که خیلی جلوی خودم را می‌گیرم تا هر روز صدبار نگویم دوستت دارم. یک چیزی درونم از آن دورها زمزمه می‌کند: مبادا بگویی دوستش داری، مبادا بفهمد عاشقش هستی.
آدم‌ها از دوست داشتن زیاد فراری‌اند. آدم‌ها توان محبت و ابراز علاقه‌ی شدید را ندارند. من هم به آن زمزمه گوش می‌دهم، باورش دارم.
می‌گذارم دوستت‌دارم‌ها در قلبم تلنبار شوند، بعد در رگ‌هایم جاری شوند.
بعد که در آغوشت می‌گیرم، می‌توانی حسش کنی؛ حس کنی با عشق احاطه شده‌ای، محبوب روزهای در گذرم، تو زندگی را برایم قابل تحمل کرده‌ای مانند هوایی که در خفگی به من میرسد
