در میان موفقیتهای علمی و رتبههای درخشان در نانو و هوافضا، دانشگاه با چالشهای اجتماعی و سیاسی جدی هم روبرو شد. حواشی و ناآرامیهای سالهای اخیر، فضای دانشگاه را تحت تأثیر قرار داد. کلاسهای درس گاهی جای خود را به بحثهای داغ سیاسی دادند و دیوارهای دانشکدهها شاهد بیانیهها و اعتراضاتی بودند که نشان از دغدغهمندی نسل جدید داشت.
این رخدادها، اگرچه در مقاطعی باعث ایجاد تنش و حاشیه در مسیر آرام علمی شدند، اما یک واقعیت مهم را هم نشان دادند: اینکه دانشگاه در ایران هنوز «زنده» است. دانشجو فقط به دنبال فرمول نیست؛ او به دنبال جایگاه خود در آینده کشور و پاسخی برای دغدغههای فرهنگی و اجتماعیاش میگردد. در این میان، مدیریت این فضا و تبدیلِ تنش به گفتوگو، یکی از بزرگترین آزمونهای جامعه دانشگاهی بود تا اجازه ندهد شور جوانی، به زیرساختهای علمی و آرامش لازم برای پیشرفت آسیب بزند.
در کنار این حواشی، ما با پدیدههایی مثل مهاجرت نخبگان هم روبرو هستیم که گاهی سایه بر امیدها میاندازد. اما نباید نیمه دیگر لیوان را از یاد برد. درست در همان روزهایی که خبرهای تلخ یا حاشیههای سیاسی تیتر اول میشدند، در گوشهای دیگر از همان دانشگاه، تیمی داشت روی یک پروژه جدید کار میکرد.
امروز، اتفاقات اخیر به ما یادآوری میکند که پیشرفتِ پایدار، فقط با دستگاه و کارخانه به دست نمیآید. ما به دانشگاهی نیاز داریم که در آن، پیشرفت علمی با ثبات اجتماعی و گفتوگوی منطقی گره بخورد. با تمام فراز و نشیبها، هنوز هم قلب تپنده ایران برای فردا، در همین راهروهای دانشگاه میزند. نسل جدید، با تمام پرسشهایش، همان نسلی است که باید ویرانههای مشکلات اقتصادی را آباد کند. امید ما به همین جوانی است که هم میپرسد، هم نقد میکند و هم در نهایت، آستینها را برای ساختن ایران بالا میزند.