انقلاب فرهنگی را دو وجه است،یک وجه اتفاقاتی که بخاطر ذات انقلاب اسلامی رخ داد و یک وجه حوادثی که به صورت ساختاری توسط نهاد های انقلابی شکل گرفت.وجه اول ذاتی تمام انقلاب هاست! انقلاب اسلامی ایران مثل همهی انقلابها، بنیانهای پیشین را تغییر داد؛ یعنی طبیعت انقلاب، تهاجم به بنیانهای پیشین است؛ طبیعت هر انقلابی این است. انقلاب اسلامی نیز به خیل عظیمی از بنیانهای غلط پیشین حمله کرد.خب حالا مراد ما از بنیانهای فرهنگی غلط چیست. مراد، گزارههای غلطی است که بر اذهان مردم حاکم . ذهن مردم بتدریج و تحت عوامل مختلف، تحت تأثیر گزارههای غلطی قرار میگیرد. حالا مثلاً در انقلاب ما یکی از گزارههای غلط که میشود مثال زد، مسئلهی «نمیتوانیم» بود. یعنی واقعاً بر ذهنیّت جامعهی ما، جوانان ما، «نمیتوانیم» حاکم بود.این موضوع در صحبت های روشنفکرانه و موضع گیری های سیاسی مسئولان و متفکرین حکومت سابق هویدا بود! این یک گزارهی فرهنگی رایج بود: «نمیتوانیم»؛ که این خودکمبینی ملّی، عدم اعتماد به نفس ملّی بود. یا مثلاً شیفتگی نسبت به غرب: هر چیز غربی از نظرشان شیرین بود؛ افتخارِ به کار بردن لغات فرنگی؛ هر لغت فرنگی را به کار میبردند، افتخار میکردند. و از این قبیل صدها مورد میشود مثال زد؛ یعنی گزارههای کلیدی، چیزهایی که واقعاً در زندگی بشر تأثیر میگذارد، اینها وجود داشت؛ چه در زمینههای اجتماعی که مثال زدم، چه در زمینههای شخصی، در زمینههای زندگی شخصی، آن فرهنگهای غلطی که رایج بود در ذهن ها، که حالا مثالهای فراوانی دارد که پرداختن به آنها موجب طول سخن میشود.انقلاب آمد اینها را، این بنیانها را، بعضی را متزلزل کرد، بعضی را بکلّی از بین برد، جایگزین کرد؛ «نمیتوانیم» را «میتوانیم» کرد؛ شیفتگی نسبت به غرب را، تبدیل کرد به اعتراض نسبت به غرب و انتقاد نسبت به غرب. در مسائل شخصی، خودشیفتگی و خودپسندی و میل به شهرت و مانند اینها را تبدیل کرد به ایثار، ازخودگذشتگی، عدم اصرار بر آوردن نام خود. و این چیزها خب یک چیزهای خیلی مهمّی است؛ انقلاب این کارها را انجام داد.
از طرفی برخی اصلاحات ساختاری رخ داد،دروس معارف به چارت درسی دروس دانشگاهی اضافه شد،معیار های جذب هیئت علمی ها تغییراتی کرد و تشکل های متعدد سیاسی موجود در دانشگاه از قبیل چپ ها،گروه های مختلف ضد انقلاب و... از دانشگاه ها جمع شدند.