کونه کرین برترین جرثقیل سقفی در جهان
از آنجایی که تعداد کانتینرهای حمل شده توسط کشتیهای کانتینری همچنان در حال افزایش است، جرثقیلهای بندری (STS) به یک تغییر اساسی نیاز دارند تا بتوانند ظرفیت حد بالابری جرثقیل بندری را به اندازه متوسط 10000TON و نیز تناژ بالاتر هماهنگی داشته باشند. یک مفهوم ابتکاری چند ترولی یا کالسکه با تکمیل طرح های موجود در یک همزیستی از مقیاس، با چالش های کنار اسکله مقابله می کند.
پایان تکامل جرثقیل های مدل STS زمانی تایید می شود که به موانع ذاتی طراحی کانتینر نگاه می کنیم. صرفه جویی در مقیاس مستلزم قرار دادن کانتینرهای بیشتری در کشتی است. تا به امروز، معماران دریایی کشتی را تا طول مسیر400 متر طولانی کرده اند و در عین حال افزایش عرض تیر را محدود کرده اند. آنها اشاره می کنند که فراتر از این طول در طراحی استاندارد یک کشتی کانتینری توصیه نمی شود زیرا می تواند منجر به سفتی پیچشی ناکافی شود و بحث مانورپذیری را کنار بگذارد.
انتخاب مسیری دیگر با افزایش عرض تیرکرین مستقیماً به محدودیت دیگری در طراحی جرثقیل بندری منجر می شود. علاوه بر این، سرعت کالسکه سیم بکسلی امروزی، به گونهای طراحی شده است که مکانیسمهای حرکتی آنها فشار زیادی بر سیم بکسل ها وارد میکنند .بنابراین فشار برای تخلیه و بارگیری در زمان کوتاه کشتی های عظیم بیشتر از همیشه است . اما محدودیتی برای تعداد جرثقیل های مجاور وجود ندارد که می توانند کشتی را سرویس دهند. در بهره وری Quayside علیرغم تمام تلاش ها برای توسعه ترولی های سریعتر که می توانند بیش از یک کانتینر را در هر حرکت حمل کنند، به طور قابل توجهی افزایش نیافته است.
در تصویر زیل، مقدار روزافزون کانتینرهایی که باید حمل و نقل شوند، مستلزم آن است که ترمینالهای کانتینری بزرگتر شوند، با اسکلههای طولانیتر میتوان برای پذیرش کشتیهای که بیشتر از خط ساحلی موجودی می گیرند استفاده شود. این امر یک مشکل زیست محیطی قابل توجهی را ایجاد می کند که همراه با عوامل دیگری مانند افزایش آلودگی هوا و صوتی و ترافیک، باید به طور موازی با آن مقابله شود.
