چند ساعتی گذشت، صبح شد ولی ابرها چنان آسمان را گرفته بودند که فانوسهای روغنی در دهکده همچنان روشن بودند. مری هم همانجا در مردهشورخانه نشسته به شیشهٔ پنجرهی شکسته خیره شده بود.
جان دوباره وارد شد، دستش را هم در جیب انداخت ولی مری به جان نگاه نکرد، فقط پرسید: «خوابت چطور بود؟»
جان قدمی جلوتر آمد و گفت: «بد. تو چی؟»
مری لبخندی زد و گفت: «اصلاً نتونستم بخوابم... اون جسد لعنتی باهامون جیغ زد و بعدش فرار کرد.»
سکوتی حاکم شد، جان چیزی در پاسخ نگفت. مری از جا بلند شد و با چند قدم سطل آب چوبی را برداشت. گفت: «میخوام برم آب بیارم، میای؟»
جان سری تکان داد و از مردهشورخانه خارج شدند. به سوی چاه آب رفتند، مری آب را بالا کشید و پیش از آنکه سطل را کنار بگذارد، کنار چاه افتاد.
جان به سرعت در کنار مری زانو زد. زانوهای مری به شدت لرزیدند و پلکهایش سنگین شدند ولی ذهنش در میان زمزمههای روستاییها در آن نزدیکی اسیر بود: «دیدین؟ نیشش زد… نفرین گرفت… خودش هم آلوده شد…»
صورت مری داغ بود و نفسش بخار سردی میزد. لبهایش لرزیدند و گفت: «جان، چیزیم نشده... ادوارد کجاست؟»
صدای مردم همچنان همچون خاری در گوش ادامه داشت و میگفتند: «دست نزن! سرایت میکنه!»، «اینم یکی از اونا شد…»، «نذارین نزدیک چاه بیاد! آب رو نجس میکنه!»
نور فانوسها لرزیدند و سایهٔ روستاییان همچون مارهای سیاه روی سنگفرشهای سرد کشیده شدند. ترس به مانند دودی سنگین، فضای اطراف را پر کرد. انگار که خود ترس، دورِ بدن نیمهجان مری حلقه زده باشد.
جان سرش را بلند کرد و چهرههای وحشتزده مردم را دید که از او فاصله میگرفتند. انگار که در همان لحظه، بخشی از او با بدن مری دفن شد. زیر لب گفت: «کسی کمک نمیکنه؟»
هیچ جوابی نشنید. مری را محکمتر در آغوش گرفت و بدون آنکه نگاهش را از جمعیت بردارد، با خود گفت: «مری رو دست اینا نمیدم.»
جمعیت حلقهای نیمهباز دورشان تشکیل داده بود، نه آنقدر نزدیک که کمک کنند، نه آنقدر دور که دیده نشوند. مری نیمههوشیار بود. پلکهایش آرام میلرزیدند و نگاهش میان تاریکی و نور فانوسها گم میشد. صدای مردم هنوز در گوشش زنگ میزد ولی وزن خود را از دست داده بود.
جان فقط آهسته گفت: «مری...»
مری کمی سرش را چرخاند، اندازهای که بدانند هنوز زنده است، سپس کلماتش به آهستگی و سنگینی بیرون آمد: «جان… تو تنها…» و آخرین جملهی او ناتمام ماند.
نفسهایش کوتاهتر و چشمانش بسته شد. صورتش همچنان داغ بود و جان دستش را روی گردن مری گذاشت، نبض ضعیفی حس میشد اما برای دهکده یک جسد همچون باقی اجساد نفرینشده بود.
باقی اهالی روستا غیر از جان همچنان عقب ایستادند، هیچکس نه برای کمک، نه حتی برای دعا جلو نیامد. نگاه جان روی چشمان مری ماند، پلکهایش میلرزیدند. قلب جان هم به مانند یک سنگ آرامتر از همیشه میزد و درونش سرمای عمیقی پیچید.
دهکده در سکوت بود و سنگینی آن در درون جان گسترش مییافت. ناگهان نگاهی به اهالی دهکده انداخت و خم شد. مری را از زمین برداشت.
جان از دهکده به سوی جنگل حرکت کرد. پیکر مری در دستانش سنگینی میکرد و در نیمههای راه زیر درخت کاج ناگهان ایستاد.
جان سرش را خم کرد و صورتش را به گردن مری نزدیک کرد. نبض ضعیف گردن گرم و نمناک مری را با تمام وجود احساس کرد و ناگهان دندانهای نیشش را در مری فرو برد.