ویرگول
ورودثبت نام
ئاگرسا ئاگرگا
ئاگرسا ئاگرگا
ئاگرسا ئاگرگا
ئاگرسا ئاگرگا
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

نفرین من (1/4): مرده‌شورخانه

چیزی تا سپیده‌دم نمانده بود. در مرده‌شورخانهٔ بالای تپه‌ در دهکده، که ساختمانی آجری با پنجره‌های قوس‌دار بود؛ دختری جوان به نام مری تمام شب خود را در شست‌وشوی اجساد سپری می‌کرد.
  شعله‌ی فانوس روغنی روی میز سایه‌‌ها را بر دیوار سنگی می‌رقصاند. مری هم با دست‌های خیس روی بدن کشاورز خم شده بود. جسد دندان‌های نیش تیزی داشت، مسیر رگ‌هایش در زیر پوست سفید و سرد مُرده‌اش همچون سایه‌های تیرهٔ مشکی‌رنگ و شاخه‌مانند بود. این‌ها همه جزئیاتی بودند که مری در بدن کشاورز بخت‌گشته می‌دید.
  لحظه‌ای در جهت استراحت و رفع خستگی، دستمالش را روی میز گذاشت و با قدم‌هایش از پنجرهٔ بزرگ و گرد مرده‌شورخانه دهکده را نگاه کرد؛ گاری‌هایی که از دهکده‌های پایین‌تر هم جسد می‌آوردند و نور فانوس‌شان در مه می‌لرزید، خفاش‌هایی مثل لکه‌های تاریکی بر سقف‌های آجری نشسته بودند، و عمارت اشرافی بلکستون که از دور همچون دندان سیاهی از مه بیرون زده بود را دید.
لحظه‌ای در فکر چیزهایی که امروز دیده بود غرق شد؛ بدن‌های استخوانی نوجوانان، فوت کردن مادران بر دهانهٔ چاه برای دور کردن نفرین و زمزمهٔ ترس مردم از نفرین. ولی تنها صدای پا از پشت سر کافی بود تا مری از عالم افکار بیرون کشیده شود.
  وقتی نگاهش را به عقب برگرداند، جان را دید که با همان جثهٔ لاغر و صورت زمختِ روستایی و یتیمیِ کودکی‌اش که در استخوان‌های برجستهٔ گونه‌هایش پیدا بود، سرزده وارد مرده‌شورخانه شد.
  جان با چند قدم نزدیک‌تر شد و با نگرانی‌ای که در چهره‌اش هویدا بود گفت: «گفتن امشب دو نفر دیگه هم افتادن... می‌گن نفرین روز به روز داره نزدیک و نزدیک‌تر می‌شه.»
  مری ابرویی بالا داد و لبخندی بر لبش ظاهر شد: «نفرین؟ جان، این اجساد رو خون‌آشام‌ها دریدن.»
  جان که می‌ترسید و مردد بود جواب داد: «پس چرا بعضیاشون... دوباره بلند شدن؟»
  مری لحظه‌ای مکث کرد و گفت: «نمی‌دونم، ادوارد طبیب می‌گه شاید خون‌آشام وقتی که می‌گزه چیزی رو وارد بدن قربانی می‌کنه.»
  جان با ترس گفت: «اون جادوگر؟ اصلاً...فکر کردی شاید این نفرین جادوی اونه؟»
  مری به حرف جان بلند خندید: «همین مونده بود یه طبیب شریف بشه ساحره‌ی پلید.»
  جان با حرف مری ساکت شد. مری هم به تمیز کردن نهایی پاهای جسد ادامه داد و جان نگاهش را به سپیده‌ی کم‌جان دوخت و سوزش عجیبی زیر پوستش پیچید.
جان بی‌اختیار آستینش را کمی پایین کشید، نگاه مری به جان افتاد، انگار که جان داشت چیزی را پنهان می‌کرد که ناگهان کشاورز نفس‌زنان از جا پرید و با صدای جیغ هر سه‌ی آن‌ها خفاش‌های بام مرده‌شورخانه از جا بلند کرد.

نفرین
۰
۰
ئاگرسا ئاگرگا
ئاگرسا ئاگرگا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید