
یه وقتایی خونه، فقط یه چهاردیواری نیست...
یه فنجون چای داغ، یه تلویزیون که شاید روشن هم نباشه، یه قالی که هزار تا خاطره روش راه رفته، و نوری که از پشت پرده میتابه رو دل آدم.
اینجا نه خبری از مبلهای مدرنه، نه دکوریای گرون…
ولی بوی مهربونی میاد، بوی امنیت، بوی عشق.
اینجا خونهست… خونهای که توش زندگی جریان داره.
نه فقط یه لوکیشن قشنگ برای عکس گرفتن.