
وقتی خونه رو تمیز میکنم، فقط گرد و غبار نیست که میره؛ انگار یه عالمه فکرِ سنگین هم از دلم پاک میشن.
دستکش میپوشم، آهنگ ملایم میذارم، و با هر حرکتی که شیشهها برق میافتن یا کف زمین میدرخشه، یه گوشهای از وجودم آروم میشه.
تمیزکاری برای من فقط یه کار روزمره نیست، یه جور مراقبت از روحه. یه جوریه که به خونه میگم: "من هواتو دارم، تو هم پناه من باش."
گاهی یه لیوان چای داغ کنار پنجره، وقتی همه چی مرتبه و هوا بوی پاکی گرفته، بیشتر از هر تفریحی میچسبه.
همسرم که میاد تو خونه و لبخند میزنه، میفهمم این خونه فقط دیوار و سقف نیست، یه دل بزرگه که توش عشق موج میزنه.
خونهمون کاخ نیست، ولی برای ما دنیاست. چون توش تلاش، محبت، و امید ریخته شده. و من هر روز با عشق تمیزش میکنم تا بویش بوی خستگی نده، بوی عشق بده...