مثل خیلیهای دیگر
عادت نکردیم به
بیجهت زیستن
در آستانهی آغاز،
دست کشیدیم از خیالبافی.
ادامه دادیم به گمشدن
در خیابانها،
چون شنیده بودیم روزی
کسی ما را پیدا خواهد کرد؛
کسی که راهِ برگشتن
به جوانی را میداند.
با چمدانی از گریه،
با زمزمهای بیمعنی
بر روی لب،
وقتی همهی شهر
از پیشگوییِ آینده
پا به فرار میگذارد
خلافِ جریانِ واقعیت
برمیگردم
به ادامهی تلاشِ ناقصم
برای خندیدن
در انعکاسِ چشمانِ تو...!