
وسه روزپیش روز جهانی زنان خانهدار بود!
آخر شب بود که بهپسرک گفتم:” روز منو تبریک نگفتین هیچکدومتون”! گفت:” بیخیال! تو خانهدار نیستی که” ! گفتم چیام پس”!؟بعد شروع کردم به فکر کردن که راستی من چهکارهام؟!پسرک که رفته بود توی اتاقش پریدبیرون:” نویسندهای خب، نه نقاشی!(اینجا خودش هم خندهاش گرفت) خب شاعری باباشعرات از ب.ر که بهتره! فهمیدم بهقول خودش بنده را اُس کرده. بهزور جلوی خندهاشرا گرفته بود: تو یه شغل مهم داری مامان، مهربونی!
گفتم برو خودتو خر کن! مهربونی شغل نیست. تازه گاهی دلم میخواد مهربون نباشم. بهفکر کردنم ادامه دادم: من هرچه هستم نتیجهی اراده و خواست خودم است. میتوانست بهتر باشد یا حتی بدتر.
خانهداری هم خیلی بد نیست! بوی سوختگی میآید.