سراسیمه دل امشب ناله ها کرد
تو گوی خستگی و درد خویش را رها کرد
نمیدانم زکی و از کجاها اما فراوان
زدرد سینه اش فراوان گریها کرد
دلش پر بود زماسک روی چهرهای ادمکها
چون او خود بود و باوجودش نقش نماکرد
بزد بر ابر بغض خود چنگی پیاپی
برای ارامش قلبش دعاو هی دعاکرد