ساعت ۱۱:۴۷ شب بود و باران مثل سوزنهای یخ به شیشهٔ پنجره میکوبید. امیر هجده ساله بود و برای اولین بار در عمرش، تمام شب را در خانه تنها مانده بود. پدر و مادرش برای مراسم ختمی به شهر دیگر رفته بودند و قرار بود فردا صبح برگردند.
خانهٔ آنها در انتهای یک کوچهٔ بنبست قرار داشت. پشت حیاطشان هم جنگلی انبوه شروع میشد که اهالی محله میگفتند "جنگل سکوت" اسمش است. امیر همیشه از آن جنگل میترسید، ولی امشب، با هر بار وزش باد، شاخههای درختان مثل انگشتان لاغر و کجی پنجره را میخراشیدند.
امیر برای اینکه ترسش را کم کند، تمام چراغهای خانه را روشن کرد و تلویزیون را بلند گذاشت. اما صدای باران از همه چیز بلندتر بود. حوالی نیمهشب، داشت از پلهها بالا میرفت که یکدفعه صدای خشخشی از پشت بام شنید. ایستاد. گوش داد. چیزی شبیه کشیده شدن جسم سنگینی روی سفالها بود.
"گربه است. حتماً گربه است." با خودش گفت، اما قلبش تندتر زد.
اتاقش را قفل کرد و زیر پتو رفت. موبایل را برداشت تا با دوستش چت کند، اما دید که آنتن ندارد. نه، یک خط باریک روی صفحه نشان میداد که آنتن قطع است. از روی تخت بلند شد تا پنجره را چک کند که شاید برقگیر خراب شده. اما وقتی پرده را کنار زد، چیزی دید که تنش را منجمد کرد.
پشت درخت گردوی بزرگ حیاط، یک سایه ایستاده بود. یک سایهٔ بلند و باریک که به نظر نمیرسید انسان باشد. امیر چشمانش را مالید. فکر کرد توهم است. اما سایه تکان خورد. آرام. مثل کسی که دارد دست تکان میدهد.
امیر پرده را انداخت و عقب رفت. "نه، نه، نه..." زیر لب میگفت. دوید به سمت در اتاق تا به طبقه پایین برود و درها را قفل کند. اما وقتی دستگیره را فشار داد، در باز نشد. قفل نبود. در گیر کرده بود. امیر با تمام توان فشار داد، ولی در مثل سنگ شده بود.
صداها شروع شدند. اول یک تقتق آرام روی پنجره. بعد سه ضربهٔ محکم روی شیشهٔ اتاق. ضربهها آنقدر بلند بودند که لرزششان را زیر پا حس کرد. امیر جرأت نکرد به پنجره نگاه کند. گوشیاش را برداشت و سعی کرد با پلیس تماس بگیرد، اما خط قطع بود. حتی صفحهاش سیاه و سفید شده بود.
ناگهان چراغهای اتاق چشمک زدند و خاموش شدند. خانه افتاد در تاریکی مطلق. امیر گوشهٔ اتاق نشست و دستانش را دور زانوهایش حلقه کرد. سعی کرد نفسش را منظم کند. اما صدای نفسهایش با صدای چیز دیگری قاطی شد: نفسهای سنگین و خیس، درست پشت در اتاق.
کسی آن بیرون بود.
امیر نمیدانست چقدر زمان گذشت. شاید ده دقیقه، شاید یک ساعت. اما کمکم صداها قطع شدند. باران هم آرامتر گرفت. امیر فکر کرد شاید رفته است. با احتیاط بلند شد و رفت به سمت پنجره. این بار، با جرأت بیشتر، پرده را کنار زد.
هیچکس پشت درخت نبود. آسمان صافتر شده بود و ماه از پشت ابرها بیرون زده بود. امیر نفس راحتی کشید. برگشت به سمت در و این بار، در به راحتی باز شد.
با احتیاط از پلهها پایین رفت و رفت سمت آشپزخانه تا یک لیوان آب بخورد. چراغها دوباره کار میکردند. همه چیز عادی بود. فقط یک چیز عجیب بود: درِ یخچال نیمهباز بود و یک تکه گوشت خام روی زمین افتاده بود که انگار کسی آن را گاز زده باشد.
امیر نگاهش را از گوشت برداشت و به آینهٔ روبروی یخچال خیره شد. در آینه، پشت سر خودش، همان سایهٔ بلند و باریک را دید که درست پشت شانهاش ایستاده بود. این بار، سایه دو چشم قرمز داشت که مستقیماً به چشمانش در آینه خیره شده بودند.
امیر جیغ زد و چرخید، اما هیچکس آنجا نبود.
چرخید دوباره به سمت آینه. سایه رفته بود. اما روی شیشهٔ آینه، با اثر انگشت، یک کلمه نوشته شده بود:
"بازگشتم."
و در همان لحظه، چراغهای خانه یکباره خاموش شدند و صدای قفل شدن تمام درها، یکباره و مثل یک انفجار آرام، در سراسر خانه پیچید.
امیر فهمید که دیگر تنها نیست. و از آن بدتر، فهمید که این موجود، همیشه اینجا بوده. فقط منتظر بوده تا امیر تنها بماند.