جنگل جیغ

۱.

سه پسر نوجوان، امیر، بابک و سروش، تصمیم گرفته بودند آخر هفته را به جنگل بروند. نه برای کمپینگ، نه برای ماجراجوییِ معمولی. آنها به دنبال "جنگل جیغ" بودند؛ منطقه‌ای در دل رشته‌کوه‌های البرز که اهالی محله می‌گفتند شب‌ها صداهای عجیبی از آن بلند می‌شود. صداهایی شبیه جیغ انسان، ولی عمیق‌تر و خشن‌تر.

امیر که همیشه دنبال هیجان بود، گفته بود: "یا یک لاشخور است یا یک شوخی محلی. می‌رویم و فیلم می‌گیریم، بعد می‌گذاریم تو یوتیوب و معروف می‌شویم."

بابک، که از همه محتاط‌تر بود، چندبار گفته بود: "نرویم بهتر است. حس بدی دارم." اما سروش، که ساکت‌ترینشان بود، فقط با یک لبخند عجیب گفته بود: "برویم. چیز جالبی آنجاست."

ساعت ۴ بعدازظهر جمعه، با یک ماشینِ کرایه‌ای قدیمی به دامنهٔ کوه رسیدند. جنگل از همان ورودی، سایه‌اندازِ غلیظی داشت که نور خورشید را تکه‌تکه می‌کرد. درختان صنوبرِ تنومند مثل ستون‌های یک معبدِ متروک، صف کشیده بودند. هوای آنجا سردتر از شهر بود و بوی خاکِ خیس و برگِ پوسیده، مشام را پر می‌کرد.

امیر نقشهٔ دستیِ قدیمی را از کوله بیرون آورد. پیرمردی در پمپ‌بنزینِ سر راه، آن را بهشان داده بود و گفته بود: "به صدای جیغ اعتنا نکنید. فقط اگر دیدید جنگل ساکت شد، بدوید."

۲.

نیم ساعت پیاده‌روی در مسیرِ خاکیِ پیچ‌درپیچ، آنها را به محوطه‌ای باز رساند. آنجا چند کلبهٔ متروکه با درهای کج و پنجره‌های شکسته، مثل استخوان‌های حیوانی بر زمین افتاده بودند. سروش انگشت به لب کرد و گفت: "گوش کنید."

سکوت. سکوتی سنگین، سکوتی که در آن حتی صدای نفس‌های خودشان هم بلند به نظر می‌رسید. امیر خندید: "چه خبر است؟"

ناگهان، از اعماق جنگل، جیغی بلند شد. جیغی که نه از گلوی انسان، نه از گلوی حیوان، بلکه از چیزی میان این دو بیرون آمده بود. جیغ سه‌نت، با فرکانسی که باعث شد لرزشی از کف پا تا جمجمه‌شان بالا برود.

بابک رنگ پرید. "برگردیم."

امیر گفت: "همین است دیگر! این همان جیغ است! باید برویم طرفش."

سروش بدون حرف زدن، شروع به راه رفتن به سمت صدا کرد. دوتای دیگر چاره‌ای نداشتند جز اینکه دنبالش بروند. مسیرشان به یک درهٔ کوچک ختم شد. در میان درختان، چیزی شبیه یک چاهِ قدیمی دیده می‌شد. دورِ چاه، حلقه‌ای از سنگ‌چینِ عجیب و غریب چیده شده بود. روی سنگ‌ها، خط‌هایی حک شده بود که شبیه الفبای هیچ زبانی نبود.

سروش زانو زد و با انگشت خط‌ها را لمس کرد. ناگهان گفت: "اینجا چیزی دفن شده است."

امیر با تعجب پرسید: "چطور می‌دانی؟"

سروش سرش را بلند کرد. چشمانش برای یک لحظه، سیاهِ مطلق شدند. سیاه‌تر از حد معمول. اما یک چشم بر هم زدن بعد، دوباره عادی شدند. "می‌دانم. چون قبلاً اینجا بودم."

۳.

تا غروب، سه‌نفر دور چاه نشستند و با فندک، آتش کوچکی روشن کردند. امیر سعی کرد جو را سبک کند، ولی بابک بی‌وقفه به اطراف نگاه می‌کرد. سروش، اما، بی‌حرکت مثل مجسمه، به چاه خیره شده بود.

ساعت ۹ شب، اتفاقی افتاد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.

از ته چاه، یکباره صدای جیغ دوباره بلند شد، ولی این بار، هزاران برابر بلندتر. جیغ، به کلمه تبدیل شد. کلمه‌ای که انگار از گلوهای صدها نفر همزمان بیرون می‌آمد: "بیا پایین..."

بابک شروع به دویدن کرد. اما سروش با سرعتی غیرقابل‌باور، جلویش را گرفت و گفت: "نرو. هنوز وقتش نشده."

امیر با عصبانیت فریاد زد: "تو دیوانه‌ای؟ این جا لعنتی است!"

اما سروش با لبخند سردی گفت: "نه. این جا خانه است. خانهٔ ما."

ناگهان، سروش شروع به خندیدن کرد. خنده‌ای که ریتم نداشت. خنده‌ای که بلندتر و بلندتر می‌شد تا اینکه به جیغ تبدیل شد. همان جیغِ سه‌نتی که از جنگل شنیده بودند.

امیر عقب‌عقب رفت. دستش را به سمت بابک دراز کرد تا با هم فرار کنند. اما بابک دیگر آنجا نبود. فقط یک جفت کفش روی زمین افتاده بود، گویی بدنش ناگهان ناپدید شده بود.

جنگل شروع به حرکت کرد. درختان تکان نمی‌خوردند، بلکه جابه‌جا می‌شدند. انگار زمین زیر پا، یک موجود زنده بود که نفس می‌کشید. امیر دوید. تا جایی که توان داشت دوید، اما هر مسیری که انتخاب می‌کرد، به همان چاه برمی‌گشت.

یکباره، از پشت درختی، سروش ظاهر شد. اما دیگر آن سروش نبود. بدنش سوخته و کبود بود، چشم‌هایش کاسه‌های خالی و سیاه داشت، و از دهانش، همان جیغِ سه‌نت با شدت تمام خارج می‌شد.

امیر روی زمین افتاد. تمام بدنش می‌لرزید. سروشِ سوخته، خم شد و صورتش را چند سانتیمتر به صورت امیر نزدیک کرد. صدا، دیگر صدای سروش نبود. صدایی قدیمی، خشن و مال‌اندود بود که گفت:

"ما سه‌تا بودیم. من، تو و یکی دیگر. سالها پیش اینجا مردیم. اما جنگل ما را فراموش نکرد. حالا نوبت توست که به خاطر بیاوری..."

امیر خواست جیغ بزند، اما صدایی از گلویش خارج نشد. در عوض، چیزی درونِ گلویش احساس کرد: دستی که از درونِ حلقش بالا می‌آمد. دستی لاغر و استخوانی که انگشتانش را دور زبانش حلقه کرد.

نفسش بند آمد. در آخرین لحظاتِ هشیاری، چشمانش را باز کرد و دید که دیگر در جنگل نیست. در یک اتاقِ سفید و بی‌پنجره است. روی تختی دراز کشیده، و دور تخت، سه سایه ایستاده‌اند: بابک، سروش، و خودش. هر سه، با همان لباس‌های سوخته و چشم‌های سیاه.

سایهٔ سوم، که شبیه خودش بود، لبخند زد و گفت: "خیلی وقته منتظرت بودیم. حالا جنگل دوباره کامل شد."

و دیگر هیچ صدایی نبود. نه جیغی، نه خنده‌ای، نه حتی بادی که برگ‌ها را تکان دهد.

۴.

صبح روز بعد، تیمِ امدادِ محلی سه کوله‌پشتی پیدا کردند که کنار یک چاهِ قدیمی رها شده بود. اثری از سه پسر نبود. در یکی از کوله‌ها، دوربینِ دیجیتالیِ امیر پیدا شد. وقتی فیلمِ داخلش را پخش کردند، فقط یک صحنه را نشان می‌داد:

سه پسر نشسته‌اند دور آتش. یکی از آنها، که سروش نام داشت، ناگهان به دوربین نگاه می‌کند و لبخند می‌زند. بعد، با صدایی که مثل همان جیغ ضبط شده، می‌گوید:

"ما سه نفر بودیم. هنوز هم سه نفریم. فقط یکی از ما باید جای خالی را پر کند."

و فیلم تمام می‌شود.

اهالیِ محل می‌گویند آن شب، برای اولین بار، سه جیغ از جنگل شنیده شد، نه یکی.

و جنگل جیغ، حالا ساکت‌تر از همیشه است