
در اوج بودن به معنای واقعی از نظر من زمانی است که انسان در خود در مقابل احساسات خوب عمیقا به وج آمده باشد و تمام وجودش از شادی درست و ماندگار مثل عکسهای قدیمی ماندگار باشد و از ته قلبش احساس آرامش کند و این بشرط تمام قواعد بازی را دارد و رعایت کرده است که به اندازه ای که از خودش و پاک بودن و درست بودن احساسش مطمئن هست از طرف .شخص مقابل خود هم اطمینان داشته باشد و خلاف این میشود یک رابطه یکطرفه که هرگز به سلامت به مقصد نخواهد رسید و این گونه از روابط جز شکستن طرف صادق حکمی دیگری در قضاوت عدلش صادر نخواهد شد پس این ما هستیم که در زندگی خود تمام آن چیزی های هستیم که در قالب هر خرافاتی از کودکی در گوش ما خوانده اند ما باید خدای خویش باشیم قبله خویش باشیم و قبله نمای خود باشیم و دست از امید هر امداد غیبی که در مشکلات برادرمان برسد بکشیم حتما شنیدید این ضربالمثل قدیمی را که خدا تا حالا روزی هیچ کسی را توی زنبیل براش نفرستاده در همه ابعاد زندگی این عقل هست که باید حاکم باشد نه هیچ چیز دیگری ودر غیر این صورت حتما ما بازنده ایم ولاجرم افسوس،نادانی روزهای که چنین بودیم را به تنهای خواهیم خورد.بخشی از داستان واقعی زندگی را در این قسمت می نویسم که بی ربط به این نیست
ساعت ده بود ناگهان دستم رفت داخل دستگاه و انگشت آسیب دید مجبور شدم به بیمارستان بروم و آنجا زنی را دیدم که هم سن خودم بود و از شدت جراحات نای حرف زدن نداشت و کسی به او رسیدگی نمی کرد از پرستار از روی کنج کاوی سوال کردم گفت چون هزینه را ندارد ما نمیتوانیم به او خدمات بدهیم بهم برخورد و سینه چاق کردم و هزینه را دادم ایستادم تا کارش تمام شد از وضعیتش پیدا بود پولی ندارد تا درب خانه اش رساندمش از روی اسرار او شماره ام را برای پس گرفتن هزینه بیمارستان به او دادم و رفتم چند روزی گذشت و من کلا فراموش کردم که چنین اتفاقی افتاده تا یک روز شاگرد کارگاه گفت زنی رفته و سراغ مرا گرفته متعجب شدم و فکر اینکه کی بوده مرا حسابی درگیر کرده بود تا اینکه روز بعد یک شماره غریبه بهم زنگ زد همان خانم بود اول فکر کردم برای پس دادن پولم با من تماس گرفته بود الاخلاق فکر من تقاضای داشت که من به دادگاه بروم ولایت شرایط اون روزش در دادگاه شهادت بدهم
(من در اوج بی خبری اسیر یک دام بزرگ شده بودم و قابل از همه جا خوشحال بودم که توانستم کمکی به خلق خدا بکنم و منتظر پاداش الهی در زندگیم بودم یک جورای اسیر احساسات کاذب و هیجانی شده بودم ولی نا آگاهی چشمانم را به دیدن حقیقت بسته بود)
نظر روانشناس(در ای وهله زمانی من در مقام یک ناجی اما در حقیقت فضولی در کار و منطق دنیا قدم گذاشته بودم و در اوج نادانی احساس فهم کرده بودم و فکر میکردم یک جورای من داشاکولم آره خنده داره ولی فقط این قسمتش احساس بزرگی کاذب خودشیفتگی آنی مثل یک شک و جو گیری شدید که من ناجی،شدم و اینها وظیفه ای هست به به من داده شده از کجا بعد میگم بحس این جا ش مفصله )
دلایل ایجاد این شرایط(عدم توان آگاه سازی خانواده از چنین روابطی البته از راه درستش.وجود یکسری عقاید نادرست حضور خط قرمزهای نادرست عدم روابط مطلوب بین بچه ها و خانواده .حصار کشیدن و مرز تعیین شدن برای یکسری حرفها ووو ....... )که در حوصله این بخش نیست اما همه اینها باعث نا آگاهی جوانان و نوجوانهای ما میشود تا زمینه ساز خرابی آینده آنها شود و کمتر کسی به آنها توجه کرده است