آنروز هوا بارانی بود...روزی که خواستی سرنوشتت را خودت بسازی...تو مرا ، دوستانت را و خانواده ات را برای اینده ای بهتر ترک کردی...اینده ای نامعلوم ک با وجود آدمی همچون تو به آیندهای تضمین شده بدل میشود...اما چیزی که معلوم بود دلِ تنگ من بود...فاصله جغرافیایمان زیاد بود اما میشد با تکنولوژی ای که در دستمان بود دلهایمان را به هم نزدیک و نزدیکتر کنیم...
خوشحالم که زیبایی روی تو همچنان از پشت شیشه درخشان این تکنولوژی بشریت یعنی موبایل نمایان است...قلب من با وجود دیدار روی زیبای تو دیگر تنگ نبود...ما به هم نزدیک بودیم گویی که دست در دست هم در جاده رویاهایمان با خیال پردازی درمورد آیندهمان قدم میزنیم...من و تو...تنها و تنها و تنها...
آیندهمان همچو قاب شیشهایِ الماس گونه موبایل روشن و درخشان است...به امید دیدار مجددمان محبوب من...
#روایتگرباش ، روایتگر داستان دل تنگی خود...