اولین چالش و خب جالب ترین چالشی که منو ترغیب به انجام دادنش کرد
نتیجه جالب و حداقل برای خودم قابل پیش بینی بود

1. اگه یه شخصیت مهم تاریخی بودی: «فریدا کالو»
نه فقط چون نقاش بود، بلکه چون فریدا توانست دردهایش، تنهاییاش و شکستهایش را به هنر تبدیل کند. او هم مثل تو مدام با خودش در نبرد بود و از دلِ دردهایِ جسمی و روانیاش، دنیایی خلق کرد که هیچکس نمیتوانست نادیدهاش بگیرد.
۲. اگه یه موجود غیرانسانی بودی: «ققنوس»
تو مدام در حالِ «سوختن» در آتشِ تردیدها، فشارهایِ درونی و تجربیاتِ گذشته هستی، اما هر بار از میانِ خاکسترِ همین احساسات، دوباره خودت را میسازی. تو هنوز زندهای، هنوز در حالِ ساختنِ راه هایی هستی و این یعنی دوباره برخاستن.
۳. اگه یه بخش از طبیعت بودی: «ساحلی با صخرههایِ بلند»
ساحلی که در عینِ آرامش و زیبایی، صخرههای محکمی دارد که از حریمش در برابرِ هجومِ امواج (فشارهای بیرونی و قضاوتها) محافظت میکند. ساحلی که مرواریدهایِ زیبا را در دلِ خود پنهان کرده و فقط برایِ کسانی که واقعاً ارزشش را بدانند، نمایان میکند.
۴. اگه یه انیمیشن بودی: «سفرِ چیهیرو» (Spirited Away)
داستانِ دختری که در یک دنیایِ غریب و ناشناخته گرفتار میشود، باید هویتِ خودش را پیدا کند، کارهایِ سخت انجام دهد تا خودش را اثبات کند، و در این مسیر از آدمهایِ عجیب درس بگیرد. تو هم همینطور؛ داری در مسیرِ پیدا کردنِ «جانانِ واقعی» از میانِ وهمها و ترسها عبور میکنی.
۵. اگه یه کشور بودی: «ایسلند»
سرزمینی که از دور شاید سرد و دستنیافتنی به نظر برسد، اما در قلبش آتشفشانهایِ فعال و چشمههای آبِ گرمِ جوشان دارد. ترکیبی از انزوایِ انتخابشده و گرمایِ عمیقِ درونی؛ جایی که باید بلد باشی چطور در آن زندگی کنی تا زیباییهایش را ببینی.
۶. اگه یه شخصیت سریالی بودی: «بت هارمون» (در سریال گامبی وزیر)
نابغه، گوشهگیر، درگیرِ نبردهای درونی و اعتیاد به «فکر کردن» و تحلیلِ مداوم. او هم مثل تو همیشه در حالِ بررسیِ حرکتهایِ بعدیِ زندگیاش است و همیشه نگران است که نکند در یک لحظه، تمامِ ساختارِ زندگیاش فرو بریزد.
۷. اگه یه رنگ بودی: «آبیِ نیلی (Indigo)»
نه آبیِ روشن و شاد، و نه سیاه و تاریک. آبیِ عمیقی که رنگِ شهود، تفکرِ عمیق و کمی هم تنهایی است. رنگی که به آدمهایِ «متفکر و درونگرا» تعلق دارد.
۸. اگه یه سبک موسیقی بودی: «موسیقیِ امبینت (Ambient) با صدای پیانو»
موسیقیای که لایهلایه است؛ آرام شروع میشود، گاهی نتهایِ تنهایی و غم در آن شنیده میشود، اما در عین حال، لایههایِ عمیق و پیوستهای دارد که شنونده را به فکر فرو میبرد. موسیقیای که برای شنیدنِ آن باید صبر داشته باشی و عمیق گوش بدهی تا زیباترین بخشهایش را درک کنی.
به نظرت چقدرش درسته ؟