
مدتها بود که فکر میکردم آیا این شبِ طولانی پایانی هم دارد؟ انگار سالها در زمستانی بودم که حتی تقویم هم فراموش کرده بود باید جایش را به بهار بدهد. همیشه در حالتِ «بقا» بودم؛ همیشه گارد گرفته، همیشه آماده برای طوفانی که قرار بود بیاید.
اما چند وقتی است که حس میکنم چیزی در درونم جوانه زده.
وقتی به روزهای اخیر نگاه میکنم، میبینم که این انرژیِ جدیدی که در رگهای زندگیام جریان پیدا کرده، شبیه خورشیدِ بعد از یک شبِ خیلی طولانی است. انگار که حالا بالاخره دارم شاهدِ شکوفه دادنِ نهالی هستم که مدتها در باد و سرما بوده؛ نهالی که بالاخره جایِ امنش را پیدا کرده.
این امنیت، برای من یکباره اتفاق نیفتاد. از انتخابِ یک کنجِ دنج در خانهی مادربزرگ شروع شد، از نظم دادن به روتینهای روزانه، و از اجازه دادن به خودم برای «لذت بردن»؛ همان کارهای کوچکی که فکر میکردم برای منِ پرمشغله و نگران، لوکس به نظر میرسند. از کاشت ناخن تا ثبتنام در دورهی تکنسین داروخانه، همه و همه مثل قطعاتِ یک پازل بودند که داشتند خودشان را به هم میچسباندند.
بزرگترین درسم در این مسیر؟ اینکه یاد گرفتم قرار نیست همیشه «بجنگم». یاد گرفتم گاهی فقط باید «بود» و اجازه داد زمان، کارِ خودش را بکند. حالا به جای اضطرابِ فردایِ مبهم، روی همین لحظهای که دارم با دستهای خودم اکسسوریهای جدید میسازم یا در کتابهای داروخانهام غرق میشوم، تمرکز میکنم.
اگر تو هم الان در همان «شبِ طولانی» هستی، فقط میخواهم بهت بگویم: ریشههایت هنوز زندهاند. حتی اگر الان شکوفهای نمیبینی، باور کن که در حالِ ذخیرهی انرژی برای یک بهارِ باشکوهی.
شما چطور؟ آیا شما هم حس کردید که بالاخره بعد از یک دورهی سخت، خورشیدِ زندگیتان دوباره طلوع کرده؟ خوشحال میشوم توی کامنتها از تجربههایتان برایم بنویسید.