
مدتی بود که فکر میکردم ریتمِ زندگیام به یک ثباتِ نسبی رسیده. آرامش، یا حداقل چیزی شبیه به آن، در دوردستها دیده میشد. اما باز هم انگار غباری از همان ناامنیهایِ قدیمی، راه را بست. راستش را بخواهید، گاهی از این حال متنفر میشوم؛ از اینکه تمامِ انرژیام صرفِ جنگهایی میشود که در پسکوچههایِ ذهنم برپا شدهاند.
در دنیایِ عادی، آدمها یا امیدوارند یا ناامید. اما در دنیایِ من، ماجرا فرق میکند. از همان لحظهای که چشم باز میکنم، انگار استارتِ یک میدانِ جنگِ تمامعیار زده میشود. دو شوالیه، خستگیناپذیر و بیمنطق، در وجودم صفآرایی کردهاند: «امیدواری» و «ناامیدی». پیروزیِ هر کدام، تنها مقدمهای است برای شکستِ بعدیاش. و من؟ من در این میان، نه تماشاگری دارم و نه داوری. فقط ایستادهام و تماشا میکنم چطور هر روز، دهها بار در این میدانِ بیصدا میسوزم و دوباره متولد میشوم.
من چیزِ زیادی نمیخواهم. فقط یک تکه «سکوت» میخواهم و این باورِ ساده که شاید فرصتی برایِ بهتر شدنِ حالِ ناخوشم وجود داشته باشد. اما چرا همیشه در مسیرِ نگاهم، قبل از هر چیز، زمینههایِ شکست نقش میبندد؟ چرا ناکافی بودن، بیهودگی و حسِ عقبماندگی، همزمان و بیرحمانه در من رخنه میکنند؟
این روزها با تمامِ وجودم بودن در «حالتِ بقا» را حس میکنم. و حقیقتِ تلخ اینجاست که نمیخواهم اینطور باشد. نمیخواهم تمامِ عمرم صرفِ «دوام آوردن» شود. وقتی به خانوادهام نگاه میکنم، میبینم که انگار ما در یک چرخهیِ بستهیِ بقا گیر افتادهایم؛ سختیهایی که هیچکدام به «نتیجهی درخشان» ختم نمیشوند. نمیتوانم انکار کنم که محیط و اطرافیانم چه تأثیرِ عمیقی بر شکلگیریِ این حفرههایِ درونی داشتهاند، اما وقتی میخواهم مسئولیتِ مسیرم را به عهده بگیرم، انگار نیرویِ جاذبهیِ این محیط، مرا دوباره به همان نقطهیِ آغاز برمیگرداند.
ذهنم پر است از اما و اگرهایِ بیپایان. چرا تضاد؟ چرا اینهمه فقر و کمبود در دنیایی که ذاتش باید بر فراوانی و شکوه باشد؟ مگر نه اینکه فقر، نه پسندیده است و نه در ذاتِ آدمی؟ پس چرا برای عدهای زندگی مثلِ جریانِ آب میگذرد و برایِ ما، رسیدن به ابتداییترین خواستهها، مثلِ جنگیدن در طوفان است؟
این سؤالات، همدمِ لحظههایِ بیداریِ من شدهاند. به دنبالِ جوابم، نه جوابهایِ کلیشهای، بلکه یک راهِ واقعی. چون تا یک جایی میتوان تحمل کرد، اما بعد از آن، ذهن تبدیل به میدانی میشود که در آن، تنها چیزی که فریاد میزند، «چرا»های بیپاسخ است.