میگن عشق معجزه میکنه ....
قلب ادم پر از خون گرم میشه دلت میتپه دنیات رنگی میشه و هر نفست پر از شوق زندگی میشه ..
دوست داری باشی بمونی ببینی و بسازی
دلگرمت میکنه و تورو بیشتر از همیشه به ارزو ها و هدف های زندگیت نزدیک میکنه
میگن همه چی حتی سختی ها هم انقدر شیرین میشه که تو در عمق هری سختی فقط آسونی وو آسایشش رو میبینی...
ولی تجربه من خیلی هم شبیه اینا نبود
دنیام بوی خون میداد نه گلزار
ذهنم آشفته و خسته بود و هیچ میلی برای رسیدن به ارزو هام وجود نداشت یعنی هرچی میگذشت آرزو های خودم کمرنگ تر ارزو های اون پرنمگتر میشد برام ...
کم کم خودمو ذاتمو علایق و نقش واقعیم توی زندگیمو یادم رفت بعد کم کم خاطراتم حس های قبلم آزادی انتخابم
نمیدونم چیشد که کار به اینجاها کشید ولی شد ولی رقم خورد و من هاج واج توی تاریکی لحظات سردم نشسته بودم ... میبینی حتی راه هم نمیرفتم نشسته بودم
وقتی تصمیم به جدایی گرفتم میدونستم که دنیام قراره بیشتر از اینکی که هست زیر و رو بشه و این برام ترسناک بود حتی ترسناک تر از مرگ ...
اون ادم از من خیلی چیز ها رو به تاراج برد ...
الان که نگاه میکنم میبینم هیچ چیزی از گذشته درونم نیست هیچ شباهتی با ادم قبلی ندارم ....
با اینکه نزدیک دو ساله از اون ادم دل کندم ولی هیچ حسی نمیتونم به کسی داشته باشم ... گاهی دوست دارم در آغوش کشیده بشم و توی مهر و محبت یکی دیگه غرق بشم ولی وقتی یکم به حال و هوای خودم نگاه میکنم میبینم ممکنه از پسش برنیام واسه همین همون اول عقب میکشم
مگه اون ادم دیگه چه گناهی داره که مجبور بشه توی تارکی قلب من ساکن بمونه
همه ادما لایق عشقن لایق دوست داشتن و دوست داشته شدن ولی از بد روزگار پیدا میشه کسایی که نه تنها تاریکی قلبشون بلکه سیاهی ذاتشونو هم توی زندگیت آوار میکنن
الان ینفر وارد زندگی من شده و میخواد که بمونه ولی من وقتی حرفاشو میشنوم چهارستون بدنم میلرزه که نکنه باز هم منو غرق در غم و عذاب بکنه واسه همین ترسمم نمتونم ازش انتظاری داشته باشم یا که بخوام بمونه و محبتی نسارم کنه
