گاهی اوقات خانواده حس خانواده رو نمیده. گاهی درست در لحظهای که انتظار داری کمی آرامش داشته باشی، تمام اتهامات و کمبودها و مشکلات روی سرت خراب میشن.
مثلاً همین چند وقت پیش، موقع خواب، یهو همهچیز سر من خالی شد. کمبودها، کثیفیها، بینظمیهای خونه و حتی حال بد مامان. انگار من مسئول همه این اتفاقاتم و باید بار تمام این مشکلات رو به دوش بکشم و تحمل کنم.
یه زمانی همیشه با خودم فکر میکردم خانواده مظلومی دارم و خیلی جاها در حقشون بیانصافی شده. همیشه سعی میکردم درکشون کنم، شرایطشون رو بفهمم و برای رفتارهاشون دلیلی پیدا کنم. اما حالا هرچی بیشتر به رفتارهاشون نگاه میکنم، بیشتر حس میکنم با یک الگوی رفتاری ناسالم و فرساینده طرفم.
اینکه چطور میتونن در یک لحظه خودشون رو در موضع مظلومیت قرار بدن و تو رو تبدیل به مقصر تمام اتفاقات زندگیشون کنن، واقعاً عجیبه. انگار تو همون آدمی هستی که عمر و جوونی و سرمایهشون رو به باد داده؛ در حالی که واقعاً نقش عمیق و مستقیمی در بسیاری از دراماهای زندگیشون نداشتی.
فکر میکنن من آدم بیعرضه و ناتوانی هستم که هیچوقت قرار نیست از پس زندگی خودم بربیام و در نهایت مایه ننگشون خواهم بود.
و جالب اینجاست که وقتی بعد از بارها شنیدن این حرفها، فقط یک بار از خودت دفاع میکنی و میگی که واقعیت این نیست، با نفرت بهت نگاه میکنن و بهت میگن چقدر حاضرجواب، گستاخ و چندشی و اینکه چون بچه خوبی براشون نیستی، قرار نیست آینده خوبی داشته باشی.
انگار حق دفاع از خودت رو هم نداری. انگار تنها نسخه قابل قبول تو، نسخهایه که سکوت میکنه، اتهامات رو میپذیره و هیچوقت از خودش دفاع نمیکنه.
از طرف دیگه، هر دوتاشون عمیقاً معتقدن که برای پدر و مادر خودشون فرشتههای الهی روی زمین بودن و این پدر و مادرهاشون بودن که قدرشون رو ندونستن. با این حال، رابطههاشون با خانواده خودشون هم چندان خوب نیست و پدر و مادرهای خودشون هم ظاهراً دل خوشی ازشون ندارن.
نمیدونم این چرخه قراره تا کجا ادامه پیدا کنه. نمیدونم این الگوهای رفتاری از کجا شروع شدن و قرار هست چند نسل دیگه تکرار بشن.
فقط میدونم دلم نمیخواد بخشی از این چرخه باشم. دلم نمیخواد تمام عمرم رو صرف جنگیدن، سرزنش کردن و مقصر پیدا کردن کنم. دلم نمیخواد روزی به آدمی تبدیل بشم که امروز از رفتارهاش اینقدر خسته و دلزدهام.
و حالا بیشتر از هر زمان دیگهای آرزو میکنم که هرچه زودتر از این جهنم بهظاهر بهشت که اسمش خونه پدریه، بیرون برم.
شاید در ظاهر زندگی کردن اینجا بدون هزینه به نظر بیاد؛ نه اجارهای، نه هزینه مستقلی برای خونه و نه مسئولیتهای یک زندگی جداگانه. اما واقعیت اینه که هزینه زندگی در چنین فضایی فقط با پول پرداخت نمیشه.
بهای این زندگی رو با روح و روانمون، با اعصاب و آرامشمون و با لحظههایی میپردازیم که میتونستن صرف ساختن آیندهمون بشن.
گاهی زندگی مستقل، با تمام سختیها و هزینههاش، خیلی ارزونتر از زندگی کردنه در جاییه که برای موندن در اون باید هر روز تکهای از خودت رو از دست بدی.