
خونه... واژه عجیبیه. حتی اگه یکم عمیقتر بهش نگاه کنی، میبینی که نمیشه یه معنی ثابت براش تعریف کرد. هر کسی یه جایی رو به عنوان خونه معرفی میکنه. برای یکی جاییه که توش بزرگ شده، برای یکی جاییه که خانوادهاش اونجا زندگی میکنن و برای یکی شاید فقط یه گوشه دنج و آروم از دنیاست.
اما برای من؟
برای من خونه جاییه که توش آرامش داشته باشم؛ فارغ از آدمها و موقعیت جغرافیاییاش.
یه مدتی بود خونه دیگه بهم حس خونه رو نمیداد. راستش رو بخوای، دیگه هیچ حسی بهم نمیداد جز خفگی و نیاز به فرار. انگار جایی که باید پناهگاهم میبود، خودش تبدیل شده بود به جایی که دلم میخواست هرچه زودتر ازش دور بشم.
دست بر قضا شرایط یه جوری رقم خورد که یه مدت جای دیگهای زندگی کردم. شاید باورت نشه، با وجود اینکه اونجا جای راحتی برام نبود، اما یه حس شور و شعف عجیبی داشتم. اصلاً عشق میکردم!
آزادی داشتم. میتونستم برم و بیام، به کارهام برسم، برای خودم برنامهریزی کنم، بدون اینکه مجبور باشم برای سادهترین کارها هزار تا مرحله اجازه گرفتن رو پشت سر بذارم و در نهایت هم وقتی برمیگردم، کسی همهچیز رو برام زهرمار کنه.
برعکس، همین که به خونه میرسیدم ازم استقبال میشد. بهم خوشآمد میگفتن، یه لیوان چای بهم میدادن تا سرمای بیرون رو بشوره و ببره. شبها دور هم جمع میشدیم، فیلم میدیدیم و کلی میخندیدیم.
راحت بودم. خبری از جنگ و جدال نبود. میتونستم بدون اضطراب به کارهام برسم و برای زندگی خودم وقت بذارم.
درس میخوندم، کلاس میرفتم، سفارش میگرفتم، خرید میکردم و به کارهام میرسیدم. زندگی جریان داشت و من هم بخشی از این جریان بودم. لازم نبود تمام انرژی و توانم رو صرف کنار اومدن با شرایط و آدمها کنم.
تجربه خیلی خوبی بود. به مرور زمان، جنگ و حال بد خونه خودمون از یادم رفته بود و حتی یه جایی فکر میکردم شاید همهجا همینقدر خوب و آروم باشه.
نمیدونم چطور باید اون حس رو توصیف کنم؛ فقط میدونم دلم برای زندگی کردن توی اونجا تنگ شده. نه صرفاً برای خود اون مکان، بلکه برای روزهایی که توش زندگی میکردم.
حالا که به اون روزها فکر میکنم، میفهمم چقدر دلم میخواد دوباره تجربهشون کنم. اگه دوباره شرایطی پیش بیاد که بتونم و نیاز باشه از خونه و خانواده جدا بشم، بدون معطلی و فکر کردن این کار رو میکنم. حتی شده تنها، یه جای جدا برای خودم میگیرم و به کارها و آرزوهام میرسم.
کاش میشد دانشگاه یه شهر دیگه قبول میشدم و میرفتم تا فرصت زندگی کردن برای خودم رو داشتم. اما دیگه حتی به این هم امید چندانی ندارم. انگار فعلاً باید با همین شرایط و همین خانوادهای که به مرور روانم رو داغون میکنن و روحم رو میخورن، ادامه بدم.
با این حال، یه چیزی رو از این تجربه فهمیدم؛ من آدمی با قدرت سازگاری بالا هستم. توانایی خوبی برای وفق دادن خودم با شرایط جدید دارم. حتی وقتی همهچیز مطابق میلم نیست، میتونم راه خودم رو پیدا کنم، مسئولیتهام رو به عهده بگیرم و زندگی رو پیش ببرم.
شاید مهمترین چیزی که درباره خودم کشف کردم همین باشه.
و در نهایت، فقط میخوام بگم خونه همیشه اون جایی نیست که توش بزرگ شدی یا خانوادهات توش زندگی میکنن. گاهی خونه جاییه که کسی منتظرته، جایی که وقتی برمیگردی احساس اضافه بودن نمیکنی، جایی که آزادی و آرامش داری و میتونی بدون ترس از تلخ شدن لحظههات، خودت باشی.
شاید خونه برای هر کسی یه معنای متفاوت داشته باشه؛ اما برای من، خونه جاییه که مجبور نباشم برای نفس کشیدن، دنبال راه فرار بگردم.