من در وضعیتی هستم که انگار در یک مهِ غلیظ و سنگین گیر کردهام. مدام در حالِ تقلا کردن هستم، اما هر حرکتی که میکنم، به جایِ اینکه به هدفم نزدیک شوم، باعث میشود بیشتر پخشِ زمین شوم و سرم به سنگ بخورد. برایم سوال شده که آیا اصلاً تواناییِ مدیریتِ سادهترین مسائلِ زندگیام را دارم یا نه؟
گاهی در انتخابِ سادهترین رفتارها با آدمها گیج میشوم؛ نمیدانم با هرکس چطور برخورد کنم، با کی حرف بزنم و با کی قطعِ رابطه کنم. همین بلاتکلیفی باعث شده به این فکر کنم که کاش از همه فاصله بگیرم و به انزوا پناه ببرم؛ شاید اینطور دیگر اشتباهی از من سر نزند و کسی از رفتارِ من آزرده نشود.
من از این وضعیتِ «تناقض» به شدت خستهام؛ اینکه با تمامِ وجودم میخواهم «خوب» باشم، میخواهم «اصلاح» شوم و میخواهم «زندگی کنم»، اما ناخواسته باز هم دچارِ خطا میشوم.
نمونهاش همین اتفاقِ امروز بود: در یک لحظهیِ غفلت، پیامی که برایِ فضایِ خصوصیِ من و دوستم عادی و صمیمی بود، برایِ یک فامیلِ دور ارسال شد. حالا میترسم که او چطور مرا قضاوت میکند و فکر میکند چه شخصیتِ عجیبی دارم. برایم عذابآور است که این یک خطایِ کوچک، تصویرِ کلِ وجودم را در نظرِ دیگران تغییر دهد.
من از این میترسم که خانوادهام هم دقیقاً همینطور مرا ببینند؛ میترسم که ترسِ آنها از بودنِ من در اجتماع و رفت و آمدهایم، باعث شود مدام زیرِ ذرهبین باشم. من واقعاً نمیخواهم اینطور باشم؛ این اشتباهات از سرِ عمد نیست، بلکه ناشی از فشارِ روحی و خستگیِ عمیقی است که تحمل میکنم. ایکاش خانوادهام درک میکردند که این تلاشم برایِ تغییر، واقعی است؛ ایکاش میدانستند که خودم بیشتر از همه بابتِ این اتفاقات رنج میکشم و تمامِ وجودم تشنهیِ آرامش و ترمیمِ خودم است.»